Keer terug naar de blog

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Dansklik

Ik word wakker en voel mijn hand nog op zijn hart. De uitwisseling van energie, een vrije stroming van geven en ontvangen. Dansen in flow, waar tijd tijdloos wordt, waar een liedje na een paar uur eindigt met “last song”. Waar ik de beweging kan volgen voordat ik hem voel, waar mijn lichaam zonder m’n weten moeiteloos lijkt te bewegen.

Dit is waar ik me vrij voel, waar ik volledig mezelf kan zijn en mezelf kan laten zien. Waar ik durf te kijken naar wie ik zie en durf te volgen wat ik voel. Waar ik kan wiebelen en het niet weten kan verdragen, waar humor verlichtend is en eerlijkheid dichtbij.

Dan vind ik mijn zachtheid, in me overgeven aan zijn leiden, hem voelen en hem volgen. Gaat het gesprek in woorden en in dans, wordt in lichaamstaal het meest gezegd, is deze intense ervaring gedeeld. Wordt dansen volledig in aanwezigheid zijn, het zijn met wie wij zijn daar op dat moment.

Hier gaat het over vrijheid en liefde, over een connectie zo sterk voelen en niet weten wat deze dansklik betekent. Dit is ontdekken en ontmoeten en helen in een veilige ruimte. Dit is mezelf bevrijden van de vele lagen om mijn hart.

Liefde geven, en zo komt het terug. Met een verlangen te willen onderzoeken, waarbij het mag zijn hoe het ook is. Mijn eigen balans bewarend op de weg van passie, tederheid en hartstocht. “Dankbaar voor de wonderlijk mooie menselijke warmte om samen te delen.” Ja, dat is #wonderkracht, genieten van verwondering in pure vorm.



89518483_2510441862563392_871622436871733248_ojpg

Kleine grootse dingen

Kleine grootse dingen, ik hou er van en ik vind ze vreselijk tegelijk.

Voor 22 uur in bed liggen. De laatste dag op een heerlijke bestemming zijn. De eerste keer bellen met een leuke man. Een afstudeeronderzoek beoordelen met een 9,6. Mijn favoriete mineraalwater in een plastic fles. Eerlijk zeggen wat ik voel en weten dat het morgen anders zal voelen. Stilte die langer duurt dan ik verwacht had. Een liefdestaart maken zonder er een geliefde mee te verleiden. Dat ene liedje plotseling horen. Ingewikkelde hairmovements bij Zouk. Net over het randje-humor. Emoties ontladen op een willekeurig moment. Een goed gesprek midden in de nacht. Totaal gelukkig zijn met een kruimeltje liefde. Een hele fijne droom. Volledig mezelf zijn.

Ja, het is zoals het is. Het komt en het gaat, ik hou vast en ik laat los, ik omarm en ik verafschuw. En dan, daarnaast, verwonder ik... om hoe alles nooit toevallig is, perfect past in een groter geheel, tijd niet langer van belang is, verbanden logisch lijken en de zichtbare, tastbare wereld zo veel kleiner is dan de energie die voor mij voelbaar is.

Dan lijkt de grootse wereld kleiner dan ooit, steeds verder weg, een illusie, een spiegeling. Dan is het voor mij tijd om het leven weer te gaan leven en contact te maken met het nu. De #wonderkracht weer te zien in alle kleuren die er zijn en de grootsheid van kleine dingen te waarderen.


88302183_2509123829361862_6207665672000897024_ojpg

Verwachtingsloos

Het is heerlijk om het moment helemaal te kunnen nemen zoals het komt, ook al staat dat soms haaks op verwachtingen. Waarom leven zonder verwachtingen? Open staan voor wat iedere ervaring ook brengt, klinkt voor mij al reëler dan verwachtingsloos leven. Ik heb verwachtingen, ik heb gedachten, ik heb wensen, verlangens en dromen. Hoe ze ingekleurd worden, daar probeer ik me voor open te stellen. Met die ruimte kan ik me verwonderen.

Verwachtingsloos leven was ooit iets wat ik ambieerde. Misschien hoopte ik zo gevoelens van teleurstelling, verdriet of pijn te omzeilen. Maar wat levert het op? Een ironie, minachting naar wat het leven is: een mogelijkheid om te omarmen wat dan ook komt, inclusief het hele bijbehorende gevoelenspalet. Ontdekken, helderheid krijgen over wat ooit speelde of juist nu belangrijk is. Een basis om dichtbij jezelf te blijven of dichterbij te komen. Richting te geven, verantwoordelijkheid te nemen om het leven te kiezen wat je wenst.

Verwachtingen komen misschien zelden uit... maar #wonderkracht zit ook in geloven dat alles een reden heeft, met een perfecte timing. Dat het doorgaans nog beter is dan je verwacht had, of dat de realiteit je iets brengt wat zo veel beter passend is. Of dat waarnaar je verlangde, onverwachts alsnog gebeurt.

Ademen, loslaten en geduld... Plezier hebben in wat nu is of plezier maken van wat (nog) niet is. Zodat wonderen de kans krijgen om gezien te worden voor wat ze zijn: de wisseling van angst naar liefde.

Ik weet wel: hopeloos leven is niet leven maar lijden. Ik haal adem en laat los. Wat onderweg is voor jou of mij zal komen. Ik droom groots en verwacht #wonderkracht! Wie droomt er mee?


87532765_2503242296616682_8167789025344618496_njpg

Kiezen

Kiezen is niet hetzelfde als zeggen wat je wilt. Kiezen betekent doen. De stappen zetten, hoe klein ze ook zijn. Weten wat je wilt, gaat vooraf aan kiezen, want dan kun je de mogelijkheden zien en “ja” zeggen. Of “nee” zeggen... omdat het net niet is wat je écht wilt. Zo beleef ik de volgorde in ieder geval.

Ik weet wat ik wil. Meestal dan. Ik focus op me zacht, geliefd en sereen voelen. Liefde geven en liefde ontvangen. Deze intentie is zo sterk dat ik de afgelopen dagen verschillende mooie ervaringen mocht meemaken. Heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en oude vertrouwde kanten in mezelf te herontdekken. Nu anders te kúnnen kiezen. Dankbaar voor deze kansen, om te oefenen met ja en nee zeggen. Om te ervaren wat een verbinding voor mij betekent en nog meer helderheid te krijgen over wat ik wil.

Nu is de tijd daar om te oefenen met wat mijn keuze betekent. Het is nog vaak “nee” zeggen. Bij het eerste spoortje twijfel, een terugdeinzen van mijn lichaam, een treuzelen om te beginnen. Het zijn de kleine signalen, die ik probeer te lezen om mezelf daar te brengen en te houden waar ik wil zijn. Een lichaam weet het altijd eerder. Dan de gevoelens nog. Gevoelens liegen nooit, het is levenskunst om ze te vertalen. Mooie aanwijzingen over wat voor mij belangrijk is.

Mijn focus nu ligt bij het koesteren van mijn integriteit en #wonderkracht vinden in wat de dag ook brengt. Met wat ruimte voor spontaniteit en spelen natuurlijk.


87818675_2501727293434849_756827504466984960_njpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Valentijnsdag

Vanochtend werd ik al vroeg wakker. Het raam stond open en behalve frisse lucht, kwamen ook de geluiden van de vogels mijn slaapkamer in. Dat vandaag weer een mooie dag zou worden, was vanochtend al besloten. Ik had wat extra tijd nu om te genieten van een wereld die grotendeels nog in rust was, terwijl ik me focuste op mijn binnenwereld.

Er kwamen herinneringen boven, aan het plezier dat ik heb gehad met het maken van het Valentijnsdagfilmpje voor Wonderkracht, twee jaar geleden. Heerlijk was dat toen om al mijn inzichten over liefde te combineren met wat humor en creativiteit (het idee was natuurlijk dat ik kennisclips ging maken voor mijn werk in plaats van spirituele boodschappen ging verspreiden). Het werd een filmpje met mijn uitleg waarom liefde altijd waar is – wat ik overigens nog steeds zo zie.

Het was een manier om te verwerken wat de liefde die ik had ervaren met zich meebracht. Vrijheid, loslaten en weten dat liefde gaat over de ander zijn eigen geluk laten vinden. Hoe verscheurend dat ook mag voelen, als de verbinding zo makkelijk en tijdloos gaat als dat soms tussen twee mensen gaan kan. Terug bij mezelf komen en me realiseren wie (of wat) ik ben en vertrouwen op een groter plan, waarin dit een wonderlijke ervaring was én het enige moment nu is.

Valentijnsdag vorig jaar vierde ik met mijn Syrische liefde, met wie ik nog wel eens een verhitte discussie had over wat liefde betekende, omdat we uit zo’n totaal verschillende werelden kwamen, mijn ideeën over liefde sowieso vanuit een voor hem minder bekend perspectief gevoed waren en het een wonder mag heten dat we elkaar ergens (in) konden vinden. Het heeft me bewuster gemaakt van waar ik sta en wat ik wil, waaraan ik waarde hecht en wat daarbij mijn grenzen zijn. Ook voor die ervaring voel ik me dankbaar en in vrede.

Valentijnsdag dit jaar: doen waar mijn hart blij van wordt. Kaartjes, knuffels met mijn kinderen en chocolaatjes brengen zo aan mijn voormalige Wonderkracht-klant. Verrassingen. Een dag met zachte verlangens en warme tevredenheid. Met liefde voor het wonderlijke leven.



86488182_2493033127637599_2680206867132579840_ojpg

Rood

Het werd rood. Voor mij staat rood voor hartstocht, passie, vurige liefde. Misschien verklapt de nieuwe kleur op de muur van mijn 1001-nacht-kamer mijn verlangens. Wijnrood met frambozenrood. Gewaagd vond ik het zelf, speels ook. Nog niet af en toch voelt het warm en inspirerend als ik de kamer binnenloop. Een kamer vol #wonderkracht... om dromen te dromen.

Rood wijst voor mij ook op grenzen. Op bewust nee kunnen zeggen of juist ergens helemaal voor gaan. Geen zin meer hebben in een nieuwe ontmoeting met een man met andere intenties dan ik nu zelf heb. Intens genieten van zwoele dansavonden met intieme en creatieve dansjes.

Hier ontvang ik rood: Een conflict waarvan ik heb te accepteren dat het niet uitgepraat gaat worden, omdat de ander het contact verbroken heeft. Waarin ik niet gehoord ga worden, geen erkenning krijg en ook geen waardering. Waarin ik nooit zal ontdekken welke behoeften er voor de ander speelden, hoe de ander zich werkelijk voelde.

Diep van binnen wil ik horen dat de ander me eigenlijk een heel vriendelijk en liefdevol mens vindt. Kan ik het daarbij laten, het zien als iets wat ik wil vanuit onvervulde behoeften en een innerlijk kind in mij die dit niet horen heel pijnlijk vindt? Die door iedereen lief gevonden wil worden?

Heb ik dit oordeel, deze goedkeuring werkelijk nodig? Ik probeer helderheid te krijgen. Mezelf erkenning te geven dat waarover het conflict dan ook gaat, ik heb gedaan wat voor mij op dat moment het best mogelijke leek, net zoals de ander dat op zijn beurt gedaan heeft. We zijn mens.

Ik rouw om de onvervulde behoeften: aan contact, gehoord en gezien worden, eerlijkheid, zorgvuldigheid, zelfexpressie, afronding, waardering.

Ik doe mijn ogen dicht en voel. Verdriet vanuit mijn hart stroomt naar mijn keel, een droge traan van weemoed. Ik haal adem, dit is zoals het is. Ik ril, een moment van ontlading. Ik wens de ander in gedachten een fijn leven.


86295338_2490050401269205_304086970206781440_ojpg

Stilte

Een wandeling in de vroege ochtend en ik geniet van de momentjes dat ik stil sta. Al lopend lijkt er geen aanwezigheid buiten mezelf te zijn, maar als ik stop, hoor ik de blaadjes ritselen en zie ik de merels druk bezig. Dan zie ik zo veel leven en valt mijn oog op steeds meer details in deze wonderlijke wereld.

Ik wandelde om stil te staan. Bij de vragen die ik had, omdat ik de antwoorden in stilte kan horen. Ik voel eenheid, een diepe verbondenheid met de natuur en tevredenheid met alle “zijn”. Ik kan me weinig momenten herinneren dat ik me zo volledig voelde in mijn eigen aanwezigheid, vervuld door mijn zijn in het hier en nu.

In die stilte voel ik de levendigheid, de stroom die het leven is en het minuscule onderdeeltje van een groots universum dat ik ben. Waarop ik mag leunen en waar ik me in vertrouwen door laat meevoeren en van waaruit #wonderkracht ontstaat.

Hier vind ik het lef om eerlijk naar mezelf te zijn, te ontdekken waar mijn hart écht blij van wordt. In deze stilte is er ruimte: om groter te dromen, me er aan vast te houden en het geduld te bewaren om die dromen te realiseren.

Als ik thuis ben, volgt het gesprek. Uit ik in alle eerlijkheid dat het niet is wat ik nu wil. Haal ik opgelucht adem en maak ik ruimte voor mezelf. Laat ik de zon schijnen en blijft zo mijn leven licht vandaag.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Waaien

Ik waai nog wel eens mee met een wind die ik niet zelf geïnitieerd heb. Dan kan ik enthousiast zijn door een klein detail en meen ik dat iets goed past. Hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ik mezelf aan het overtuigen ben. En klopt het dan nog wel met wat ik voel?

Wat bij mij past is dat wat ik wil verschilt van moment tot moment. Omdat er ruimte komt, mijn behoeften aan plezier en avontuur me roepen of mijn normen niet langer kloppen met wat voor mij het belangrijkst is. Liefde en vrijheid, liefde is voor mij die vrijheid hebben om steeds opnieuw te kunnen kiezen.

Leven in het moment vraagt ook om af te stemmen op wat in mij leeft op het moment. Telkens weer te verbinden met mezelf, ook als ik moe of onrustig ben en ik liever afleiding zoek. Ik vergis me als ik denk dat ik rust zal vinden in me houden aan de strenge normen, die ik mezelf opgelegd heb. Het is steeds weer afstemmen, voelen en kiezen. Ook als het onnavolgbaar wordt voor anderen. Het is verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen geluk, mijn eigen leven.

De normen gaven een tijd veiligheid en rust, gaven me de tijd om te ontdekken wat ik wilde. Passend bij de winter, de tijd van het jaar om naar binnen te gaan en te ontdekken, wat bij me past en welke nieuwe dingen zich aandienen om te ontdekken.

Ik laat nu wat los, neem alvast afscheid van deze grauwe winterdagen en open mezelf voor wat deze nieuwe week me brengt. Want ik weet, #wonderkracht is altijd dichtbij. Het waait voorbij en ik open mijn armen...


83707114_2482389942035251_5644743335219298304_ojpg