Met de lente mee

Er zal niets anders zijn dan er vanaf het eerste moment in een ontmoeting al is. En dat kan heel veel moois zijn.
Misschien is het deze overtuiging die er voor zorgt dat ik er telkens bevestiging voor vind, misschien is het wel mijn nieuwsgierigheid om “weten” te kunnen begrijpen.

Het moois wordt geleverd als compleet pakketje, inclusief het moeilijks. De ander spiegelt natuurlijk nooit alleen het stuk van mezelf dat ik heerlijk vind om naar te kijken. En dat alleen al is een reden om dankbaar te zijn voor de ontmoeting. Ik ontdek mezelf in het zien van de ander.

Dat wilde ik toch? De schoonheid in de lelijkheid kunnen zien die intimiteit met zich meebrengt? Het is nooit zoals ik verwacht en dat maakt dat ik kan verwonderen. Daarmee op een zeker moment kan verzachten wat nu gewoon pijn doet.

En dan tel ik... de seconden dat ik mijn adem in kan houden, de minuten in de zon zonder te verbranden, de uren wandelend in het bos en de dagen zonder contact. Dan is, met de stilte die de afwezigheid versterkt, mijn grens bereikt.

De bloesem was een feest. Al het moois is er nog steeds. De lente gaat verder en ik ga met haar mee. Ik wacht niet, ik leef.



94497657_2548688475405397_5316734075778629632_ojpg