Verwachtingsloos

Het is heerlijk om het moment helemaal te kunnen nemen zoals het komt, ook al staat dat soms haaks op verwachtingen. Waarom leven zonder verwachtingen? Open staan voor wat iedere ervaring ook brengt, klinkt voor mij al reëler dan verwachtingsloos leven. Ik heb verwachtingen, ik heb gedachten, ik heb wensen, verlangens en dromen. Hoe ze ingekleurd worden, daar probeer ik me voor open te stellen. Met die ruimte kan ik me verwonderen.

Verwachtingsloos leven was ooit iets wat ik ambieerde. Misschien hoopte ik zo gevoelens van teleurstelling, verdriet of pijn te omzeilen. Maar wat levert het op? Een ironie, minachting naar wat het leven is: een mogelijkheid om te omarmen wat dan ook komt, inclusief het hele bijbehorende gevoelenspalet. Ontdekken, helderheid krijgen over wat ooit speelde of juist nu belangrijk is. Een basis om dichtbij jezelf te blijven of dichterbij te komen. Richting te geven, verantwoordelijkheid te nemen om het leven te kiezen wat je wenst.

Verwachtingen komen misschien zelden uit... maar #wonderkracht zit ook in geloven dat alles een reden heeft, met een perfecte timing. Dat het doorgaans nog beter is dan je verwacht had, of dat de realiteit je iets brengt wat zo veel beter passend is. Of dat waarnaar je verlangde, onverwachts alsnog gebeurt.

Ademen, loslaten en geduld... Plezier hebben in wat nu is of plezier maken van wat (nog) niet is. Zodat wonderen de kans krijgen om gezien te worden voor wat ze zijn: de wisseling van angst naar liefde.

Ik weet wel: hopeloos leven is niet leven maar lijden. Ik haal adem en laat los. Wat onderweg is voor jou of mij zal komen. Ik droom groots en verwacht #wonderkracht! Wie droomt er mee?


87532765_2503242296616682_8167789025344618496_njpg

Kiezen

Kiezen is niet hetzelfde als zeggen wat je wilt. Kiezen betekent doen. De stappen zetten, hoe klein ze ook zijn. Weten wat je wilt, gaat vooraf aan kiezen, want dan kun je de mogelijkheden zien en “ja” zeggen. Of “nee” zeggen... omdat het net niet is wat je écht wilt. Zo beleef ik de volgorde in ieder geval.

Ik weet wat ik wil. Meestal dan. Ik focus op me zacht, geliefd en sereen voelen. Liefde geven en liefde ontvangen. Deze intentie is zo sterk dat ik de afgelopen dagen verschillende mooie ervaringen mocht meemaken. Heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en oude vertrouwde kanten in mezelf te herontdekken. Nu anders te kúnnen kiezen. Dankbaar voor deze kansen, om te oefenen met ja en nee zeggen. Om te ervaren wat een verbinding voor mij betekent en nog meer helderheid te krijgen over wat ik wil.

Nu is de tijd daar om te oefenen met wat mijn keuze betekent. Het is nog vaak “nee” zeggen. Bij het eerste spoortje twijfel, een terugdeinzen van mijn lichaam, een treuzelen om te beginnen. Het zijn de kleine signalen, die ik probeer te lezen om mezelf daar te brengen en te houden waar ik wil zijn. Een lichaam weet het altijd eerder. Dan de gevoelens nog. Gevoelens liegen nooit, het is levenskunst om ze te vertalen. Mooie aanwijzingen over wat voor mij belangrijk is.

Mijn focus nu ligt bij het koesteren van mijn integriteit en #wonderkracht vinden in wat de dag ook brengt. Met wat ruimte voor spontaniteit en spelen natuurlijk.


87818675_2501727293434849_756827504466984960_njpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Valentijnsdag

Vanochtend werd ik al vroeg wakker. Het raam stond open en behalve frisse lucht, kwamen ook de geluiden van de vogels mijn slaapkamer in. Dat vandaag weer een mooie dag zou worden, was vanochtend al besloten. Ik had wat extra tijd nu om te genieten van een wereld die grotendeels nog in rust was, terwijl ik me focuste op mijn binnenwereld.

Er kwamen herinneringen boven, aan het plezier dat ik heb gehad met het maken van het Valentijnsdagfilmpje voor Wonderkracht, twee jaar geleden. Heerlijk was dat toen om al mijn inzichten over liefde te combineren met wat humor en creativiteit (het idee was natuurlijk dat ik kennisclips ging maken voor mijn werk in plaats van spirituele boodschappen ging verspreiden). Het werd een filmpje met mijn uitleg waarom liefde altijd waar is – wat ik overigens nog steeds zo zie.

Het was een manier om te verwerken wat de liefde die ik had ervaren met zich meebracht. Vrijheid, loslaten en weten dat liefde gaat over de ander zijn eigen geluk laten vinden. Hoe verscheurend dat ook mag voelen, als de verbinding zo makkelijk en tijdloos gaat als dat soms tussen twee mensen gaan kan. Terug bij mezelf komen en me realiseren wie (of wat) ik ben en vertrouwen op een groter plan, waarin dit een wonderlijke ervaring was én het enige moment nu is.

Valentijnsdag vorig jaar vierde ik met mijn Syrische liefde, met wie ik nog wel eens een verhitte discussie had over wat liefde betekende, omdat we uit zo’n totaal verschillende werelden kwamen, mijn ideeën over liefde sowieso vanuit een voor hem minder bekend perspectief gevoed waren en het een wonder mag heten dat we elkaar ergens (in) konden vinden. Het heeft me bewuster gemaakt van waar ik sta en wat ik wil, waaraan ik waarde hecht en wat daarbij mijn grenzen zijn. Ook voor die ervaring voel ik me dankbaar en in vrede.

Valentijnsdag dit jaar: doen waar mijn hart blij van wordt. Kaartjes, knuffels met mijn kinderen en chocolaatjes brengen zo aan mijn voormalige Wonderkracht-klant. Verrassingen. Een dag met zachte verlangens en warme tevredenheid. Met liefde voor het wonderlijke leven.



86488182_2493033127637599_2680206867132579840_ojpg

Rood

Het werd rood. Voor mij staat rood voor hartstocht, passie, vurige liefde. Misschien verklapt de nieuwe kleur op de muur van mijn 1001-nacht-kamer mijn verlangens. Wijnrood met frambozenrood. Gewaagd vond ik het zelf, speels ook. Nog niet af en toch voelt het warm en inspirerend als ik de kamer binnenloop. Een kamer vol #wonderkracht... om dromen te dromen.

Rood wijst voor mij ook op grenzen. Op bewust nee kunnen zeggen of juist ergens helemaal voor gaan. Geen zin meer hebben in een nieuwe ontmoeting met een man met andere intenties dan ik nu zelf heb. Intens genieten van zwoele dansavonden met intieme en creatieve dansjes.

Hier ontvang ik rood: Een conflict waarvan ik heb te accepteren dat het niet uitgepraat gaat worden, omdat de ander het contact verbroken heeft. Waarin ik niet gehoord ga worden, geen erkenning krijg en ook geen waardering. Waarin ik nooit zal ontdekken welke behoeften er voor de ander speelden, hoe de ander zich werkelijk voelde.

Diep van binnen wil ik horen dat de ander me eigenlijk een heel vriendelijk en liefdevol mens vindt. Kan ik het daarbij laten, het zien als iets wat ik wil vanuit onvervulde behoeften en een innerlijk kind in mij die dit niet horen heel pijnlijk vindt? Die door iedereen lief gevonden wil worden?

Heb ik dit oordeel, deze goedkeuring werkelijk nodig? Ik probeer helderheid te krijgen. Mezelf erkenning te geven dat waarover het conflict dan ook gaat, ik heb gedaan wat voor mij op dat moment het best mogelijke leek, net zoals de ander dat op zijn beurt gedaan heeft. We zijn mens.

Ik rouw om de onvervulde behoeften: aan contact, gehoord en gezien worden, eerlijkheid, zorgvuldigheid, zelfexpressie, afronding, waardering.

Ik doe mijn ogen dicht en voel. Verdriet vanuit mijn hart stroomt naar mijn keel, een droge traan van weemoed. Ik haal adem, dit is zoals het is. Ik ril, een moment van ontlading. Ik wens de ander in gedachten een fijn leven.


86295338_2490050401269205_304086970206781440_ojpg

Stilte

Een wandeling in de vroege ochtend en ik geniet van de momentjes dat ik stil sta. Al lopend lijkt er geen aanwezigheid buiten mezelf te zijn, maar als ik stop, hoor ik de blaadjes ritselen en zie ik de merels druk bezig. Dan zie ik zo veel leven en valt mijn oog op steeds meer details in deze wonderlijke wereld.

Ik wandelde om stil te staan. Bij de vragen die ik had, omdat ik de antwoorden in stilte kan horen. Ik voel eenheid, een diepe verbondenheid met de natuur en tevredenheid met alle “zijn”. Ik kan me weinig momenten herinneren dat ik me zo volledig voelde in mijn eigen aanwezigheid, vervuld door mijn zijn in het hier en nu.

In die stilte voel ik de levendigheid, de stroom die het leven is en het minuscule onderdeeltje van een groots universum dat ik ben. Waarop ik mag leunen en waar ik me in vertrouwen door laat meevoeren en van waaruit #wonderkracht ontstaat.

Hier vind ik het lef om eerlijk naar mezelf te zijn, te ontdekken waar mijn hart écht blij van wordt. In deze stilte is er ruimte: om groter te dromen, me er aan vast te houden en het geduld te bewaren om die dromen te realiseren.

Als ik thuis ben, volgt het gesprek. Uit ik in alle eerlijkheid dat het niet is wat ik nu wil. Haal ik opgelucht adem en maak ik ruimte voor mezelf. Laat ik de zon schijnen en blijft zo mijn leven licht vandaag.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Waaien

Ik waai nog wel eens mee met een wind die ik niet zelf geïnitieerd heb. Dan kan ik enthousiast zijn door een klein detail en meen ik dat iets goed past. Hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ik mezelf aan het overtuigen ben. En klopt het dan nog wel met wat ik voel?

Wat bij mij past is dat wat ik wil verschilt van moment tot moment. Omdat er ruimte komt, mijn behoeften aan plezier en avontuur me roepen of mijn normen niet langer kloppen met wat voor mij het belangrijkst is. Liefde en vrijheid, liefde is voor mij die vrijheid hebben om steeds opnieuw te kunnen kiezen.

Leven in het moment vraagt ook om af te stemmen op wat in mij leeft op het moment. Telkens weer te verbinden met mezelf, ook als ik moe of onrustig ben en ik liever afleiding zoek. Ik vergis me als ik denk dat ik rust zal vinden in me houden aan de strenge normen, die ik mezelf opgelegd heb. Het is steeds weer afstemmen, voelen en kiezen. Ook als het onnavolgbaar wordt voor anderen. Het is verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen geluk, mijn eigen leven.

De normen gaven een tijd veiligheid en rust, gaven me de tijd om te ontdekken wat ik wilde. Passend bij de winter, de tijd van het jaar om naar binnen te gaan en te ontdekken, wat bij me past en welke nieuwe dingen zich aandienen om te ontdekken.

Ik laat nu wat los, neem alvast afscheid van deze grauwe winterdagen en open mezelf voor wat deze nieuwe week me brengt. Want ik weet, #wonderkracht is altijd dichtbij. Het waait voorbij en ik open mijn armen...


83707114_2482389942035251_5644743335219298304_ojpg

Doen en zijn

Nu ik voor de zesde dag ziek in bed lig, realiseer ik me dat mijn “weinig doen” misschien toch wat meer actie inhield dan waar ik mezelf van bewust was. Verwonderd kijk ik om me heen: deze week is óók voorbij gegaan terwijl ik praktisch niets kon doen. De wereld lijkt er niet anders door te worden.

Helemaal waar geloof ik niet dat dit is. Ieder beetje liefdevol bijdragen maakt de wereld mooier. Liefdevol bijdragen... betekent deze week vooral zelfzorg. En rust... ik heb de week grotendeels in een andere dimensie doorgebracht en enkele dromen kunnen onthouden en beïnvloeden.

Er valt alleen te geven vanuit wie eerder (leren) ontvangen heeft. Laat dat ontvangen nu net een uitdaging voor me zijn. Het universum zorgt goed voor me, ik kreeg de keus om het weer te oefenen. Mijn moeder komt thee zetten en mijn huis stofzuigen, mijn kinderen knuffelen me en knutselen verrassingen, mijn ex-man maakt eten voor me en neemt de zorg voor de kinderen wat extra dagen op zich. Dankbaar voor al die fijne ondersteuning!

Langzaam aan komt er weer iets van mijn gebruikelijke energie bovendrijven. Waardeer ik mijn normale levenslust en vitaliteit extra en hou ik dit inzicht nog even vast: waarde zit niet in doen alleen maar net zo goed in zijn.


83621735_2477091229231789_1449619726610202624_ojpg

Volle maan

Als kleine dingen grote zorgen worden, dan besef ik dat het tijd is om mijn prioriteit te verleggen. Niet nog meer tijd stoppen in werken, zorgen, trekken aan wat maar niet in beweging lijkt te komen. Die hardnekkige overtuiging dat ik méér moet doen dan.

Ik voelde me geprikkeld, vermoeid, somber en ja, de grijze januariregen droeg er niet veel aan bij om me wat hoopvoller te voelen. De kleinste dingen kunnen me dan storen en het blijft moeilijk om de neiging te willen controleren, te laten voor wat het is: een strategie om een behoefte te vervullen in de hoop gelukkiger te worden. Zijn met wat er is en dat voelen als wat nu is. Naar mezelf luisteren, welke behoeften willen er ontdekt worden?

Van de vele meditaties die er te vinden zijn, vind ik in dit geval een meditatie die me verbindt met het gevoel van onvoorwaardelijke liefde het sterkst. Het is de troost en verzachting die ik mezelf kan geven. Daarna voel ik me wat bevrijd van dat zware gevoel. Het begin van me met kleine stapjes veel beter voelen.

Nog meer strategieën: mijn hart luchten bij een lieve collega, me laten verwennen in een zalig restaurant, een yogales, me opladen in het licht van de volle maan, bij een vriendin gaan logeren, samen ontbijten en een geweldloze communicatie-oefening doen met mijn oefengroepje, een verfrissende wandeling met de prachtige rode lucht in de vroege ochtend...

En dan... als gevoeld is wat gevoeld wilde worden, als ik weer verbinding met mezelf heb... is er dansen. Het geschenk: een inspirerende Zouk bootcamp van een fantastische vrouw met een enorme positieve vibe. Open je borst en voel dat je het kan, wat kan er gebeuren? Het was een heerlijke middag vol energie en #wonderkracht!

Zo veel plezier heb ik gisterenavond op een Zoukfeest gehad! Ik heb me nog meer kunnen opladen door te doen wat voor mij vele behoeften vervult: beweging, intimiteit, spelen, creativiteit, zorgzaamheid, warmte, nabijheid, ontspanning, vriendschap en vooral verbinding. De fijnste dansjes ontstaan wanneer ik in verbinding ben met mezelf en dan de verbinding ontstaat met mijn danspartner. Daar word ik erg gelukkig van!


83041222_2467012076906371_161478091586142208_ojpg

Vangen

Er hangen dromen in de lucht. Een lucht die ‘s ochtends vol beweging is, waar energie zich zichtbaar verplaatst en die ‘s avonds, naast een minuscuul maantje, magisch rood kleurt.

Ik proef de magie van een verhaal. Verhalen kleuren de werkelijkheid, zoals deze lucht de aarde verlicht. Het is alsof ik het verhaal probeer te vangen, maar het verhaal is er al: het is wachten tot het geschreven wordt. En dat zal zijn op precies het juiste moment.

Vanuit het badkamerraam zie ik dat er ook vandaag #wonderkracht in de lucht hangt. Snel ga ik douchen om de zon te kunnen zien opkomen in het park. Ook de zon wil ik graag vangen, als energie en positiviteit die ik wel gebruiken kan.

Tot mijn afschuw en teleurstelling laat de zon zich zien tussen de grijze gebouwen van een industrieterrein, aan de rand van het park. Een oranje gloed op een betonblok, de werkelijkheid is soms rauw. Het is zoals het is. Niet alles is mooi, wat de schoonheid van het geheel gelukkig niet verandert.

Mijn aandacht gaat naar wat ik hoor: het is onmiskenbaar een specht. Als ik rustig het geluid volg, tussen de bomen wandel en om me heen kijk, zie ik hem zitten. In de oranje gloed van de opgaande zon is dit wondertje druk in de weer.

Deze laatste dagen van het jaar voelt de waarheid rauw. Goede gesprekken met vrienden en alleen zijn in rust brengen me zeker waardevolle inzichten. Er is een keus waar ik me op richt. Een balans tussen diepgang en de luchtigheid in het leven. Welke zaadjes wil ik planten voor het nieuwe jaar?

Er valt niets te vangen. Geen verhaal, geen zon, geen vervulling van alle onvervulde behoeften. Ik stel me open om te ont-vangen. Met liefde de zaadjes die geplant zijn te verzorgen. Met geduld en vertrouwen als voeding. Ieder proces is een wonder.



81358034_2454310518176527_2015843402888773632_ojpg