Rood

Het werd rood. Voor mij staat rood voor hartstocht, passie, vurige liefde. Misschien verklapt de nieuwe kleur op de muur van mijn 1001-nacht-kamer mijn verlangens. Wijnrood met frambozenrood. Gewaagd vond ik het zelf, speels ook. Nog niet af en toch voelt het warm en inspirerend als ik de kamer binnenloop. Een kamer vol #wonderkracht... om dromen te dromen.

Rood wijst voor mij ook op grenzen. Op bewust nee kunnen zeggen of juist ergens helemaal voor gaan. Geen zin meer hebben in een nieuwe ontmoeting met een man met andere intenties dan ik nu zelf heb. Intens genieten van zwoele dansavonden met intieme en creatieve dansjes.

Hier ontvang ik rood: Een conflict waarvan ik heb te accepteren dat het niet uitgepraat gaat worden, omdat de ander het contact verbroken heeft. Waarin ik niet gehoord ga worden, geen erkenning krijg en ook geen waardering. Waarin ik nooit zal ontdekken welke behoeften er voor de ander speelden, hoe de ander zich werkelijk voelde.

Diep van binnen wil ik horen dat de ander me eigenlijk een heel vriendelijk en liefdevol mens vindt. Kan ik het daarbij laten, het zien als iets wat ik wil vanuit onvervulde behoeften en een innerlijk kind in mij die dit niet horen heel pijnlijk vindt? Die door iedereen lief gevonden wil worden?

Heb ik dit oordeel, deze goedkeuring werkelijk nodig? Ik probeer helderheid te krijgen. Mezelf erkenning te geven dat waarover het conflict dan ook gaat, ik heb gedaan wat voor mij op dat moment het best mogelijke leek, net zoals de ander dat op zijn beurt gedaan heeft. We zijn mens.

Ik rouw om de onvervulde behoeften: aan contact, gehoord en gezien worden, eerlijkheid, zorgvuldigheid, zelfexpressie, afronding, waardering.

Ik doe mijn ogen dicht en voel. Verdriet vanuit mijn hart stroomt naar mijn keel, een droge traan van weemoed. Ik haal adem, dit is zoals het is. Ik ril, een moment van ontlading. Ik wens de ander in gedachten een fijn leven.


86295338_2490050401269205_304086970206781440_ojpg