Keer terug naar de blog

Verbinding

Tijd voor verbinding. Terug naar wat al haast een vorig leven lijkt. Zoekend naar balans, naar hoe dat dansen met een partner ook al weer gaat. De onhandigheid en de lol daarom, het hervinden van iets vertrouwds.

De menselijke nabijheid die me overvalt, die onwennig is gaan voelen. Overgaand in de warmte en zachtheid van vastgehouden worden, meegenomen worden, het plezier en geluk van samen iets fijns creëren.

Zo ook het zuchten en het lachen, het landen in mijn lichaam. Het ontladen van dat wat ik onbewust vasthield. Het aanwezig zijn in voelen en volgen. Het ontspannen tot ik weer geheel bij en met mezelf kan zijn.

Ik geniet er van. Ik word meer mens. Hoe kan iets wat zo goed voelt verkeerd zijn? Ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en dat gun ik ieder ander. De beweging naar verbinding voelt voor mij zo veel liefdevoller dan die van onmenselijke afstand, van verkilling en vervreemding.

In het niet weten van morgen ligt het wonder van vandaag. Daar wil ik zijn en daar vier ik het leven.




98165194_2564057873868457_6641629618560303104_ojpg

Met de lente mee

Er zal niets anders zijn dan er vanaf het eerste moment in een ontmoeting al is. En dat kan heel veel moois zijn.
Misschien is het deze overtuiging die er voor zorgt dat ik er telkens bevestiging voor vind, misschien is het wel mijn nieuwsgierigheid om “weten” te kunnen begrijpen.

Het moois wordt geleverd als compleet pakketje, inclusief het moeilijks. De ander spiegelt natuurlijk nooit alleen het stuk van mezelf dat ik heerlijk vind om naar te kijken. En dat alleen al is een reden om dankbaar te zijn voor de ontmoeting. Ik ontdek mezelf in het zien van de ander.

Dat wilde ik toch? De schoonheid in de lelijkheid kunnen zien die intimiteit met zich meebrengt? Het is nooit zoals ik verwacht en dat maakt dat ik kan verwonderen. Daarmee op een zeker moment kan verzachten wat nu gewoon pijn doet.

En dan tel ik... de seconden dat ik mijn adem in kan houden, de minuten in de zon zonder te verbranden, de uren wandelend in het bos en de dagen zonder contact. Dan is, met de stilte die de afwezigheid versterkt, mijn grens bereikt.

De bloesem was een feest. Al het moois is er nog steeds. De lente gaat verder en ik ga met haar mee. Ik wacht niet, ik leef.



94497657_2548688475405397_5316734075778629632_ojpg

Vrijheid

Vrijheid, wat betekent het voor mij, met Bevrijdingsdag in het vooruitzicht? Het lijkt een vorig leven, de vrijheid en vooral vanzelfsprekendheid waarmee ik door Barcelona fietste en huppelde en toch is het minder dan twee maanden terug. En ik vind er veel van, de wijze waarop de bewegingsvrijheid plotseling tot stilstand kwam, de medische vrijheid die minder vanzelfsprekend blijkt dan ik vermoedde, de beperkingen die bij mij zo veel ethische vragen oproepen. Soms razen de emoties door me heen en wil ik bewegen, in beweging brengen. Val ik van de ene verbazing in de andere maar blijf ik vertrouwen.

Vrijheid komt nu van binnenuit en dus blijf ik bewegen waar ik kan. De mogelijkheid om te zwemmen in een ijskoud meertje, om op zondagochtend thuis te werken zodat ik nog even op vrijdagnamiddag in de zon kan liggen, om pompoen- en courgetteplantjes in mijn tuin te zetten, iedere dag online danslessen te doen...

En van binnen beweeg ik, omdat dit voor mij een tijd is om te onderzoeken, te ontdekken en mezelf beter te leren kennen, juist omdat niks meer vanzelfsprekend lijkt. Ik zet mijn vraagtekens bij wie ik denk te zijn en wat voor mij belangrijk is. Dat geeft me ruimte om te verkennen wat óók mogelijk is en me voor te stellen hoe dat zou zijn. Soms verras ik mezelf en soms voel ik verdriet en vermoeiing en huil ik, om wat niet is, om wat wel is.

Op Bevrijdingsdag vier ik mijn eigen feestje. Vier ik dat ik 39 jaar geleden op deze wereld geland ben. Dat ik nog 60 jaar heb om me te verwonderen over deze wereld, over mezelf en al de elementen daarin en daar omheen. Ik weet dat er altijd manieren zullen zijn om #wonderkracht te vinden, liefde te geven en illusies te doorzien. Daar voel ik me dankbaar voor en gelukkig om.


94377535_2545625592378352_4275322729768419328_ojpg

Dansklik

Ik word wakker en voel mijn hand nog op zijn hart. De uitwisseling van energie, een vrije stroming van geven en ontvangen. Dansen in flow, waar tijd tijdloos wordt, waar een liedje na een paar uur eindigt met “last song”. Waar ik de beweging kan volgen voordat ik hem voel, waar mijn lichaam zonder m’n weten moeiteloos lijkt te bewegen.

Dit is waar ik me vrij voel, waar ik volledig mezelf kan zijn en mezelf kan laten zien. Waar ik durf te kijken naar wie ik zie en durf te volgen wat ik voel. Waar ik kan wiebelen en het niet weten kan verdragen, waar humor verlichtend is en eerlijkheid dichtbij.

Dan vind ik mijn zachtheid, in me overgeven aan zijn leiden, hem voelen en hem volgen. Gaat het gesprek in woorden en in dans, wordt in lichaamstaal het meest gezegd, is deze intense ervaring gedeeld. Wordt dansen volledig in aanwezigheid zijn, het zijn met wie wij zijn daar op dat moment.

Hier gaat het over vrijheid en liefde, over een connectie zo sterk voelen en niet weten wat deze dansklik betekent. Dit is ontdekken en ontmoeten en helen in een veilige ruimte. Dit is mezelf bevrijden van de vele lagen om mijn hart.

Liefde geven, en zo komt het terug. Met een verlangen te willen onderzoeken, waarbij het mag zijn hoe het ook is. Mijn eigen balans bewarend op de weg van passie, tederheid en hartstocht. “Dankbaar voor de wonderlijk mooie menselijke warmte om samen te delen.” Ja, dat is #wonderkracht, genieten van verwondering in pure vorm.



89518483_2510441862563392_871622436871733248_ojpg

Verwachtingsloos

Het is heerlijk om het moment helemaal te kunnen nemen zoals het komt, ook al staat dat soms haaks op verwachtingen. Waarom leven zonder verwachtingen? Open staan voor wat iedere ervaring ook brengt, klinkt voor mij al reëler dan verwachtingsloos leven. Ik heb verwachtingen, ik heb gedachten, ik heb wensen, verlangens en dromen. Hoe ze ingekleurd worden, daar probeer ik me voor open te stellen. Met die ruimte kan ik me verwonderen.

Verwachtingsloos leven was ooit iets wat ik ambieerde. Misschien hoopte ik zo gevoelens van teleurstelling, verdriet of pijn te omzeilen. Maar wat levert het op? Een ironie, minachting naar wat het leven is: een mogelijkheid om te omarmen wat dan ook komt, inclusief het hele bijbehorende gevoelenspalet. Ontdekken, helderheid krijgen over wat ooit speelde of juist nu belangrijk is. Een basis om dichtbij jezelf te blijven of dichterbij te komen. Richting te geven, verantwoordelijkheid te nemen om het leven te kiezen wat je wenst.

Verwachtingen komen misschien zelden uit... maar #wonderkracht zit ook in geloven dat alles een reden heeft, met een perfecte timing. Dat het doorgaans nog beter is dan je verwacht had, of dat de realiteit je iets brengt wat zo veel beter passend is. Of dat waarnaar je verlangde, onverwachts alsnog gebeurt.

Ademen, loslaten en geduld... Plezier hebben in wat nu is of plezier maken van wat (nog) niet is. Zodat wonderen de kans krijgen om gezien te worden voor wat ze zijn: de wisseling van angst naar liefde.

Ik weet wel: hopeloos leven is niet leven maar lijden. Ik haal adem en laat los. Wat onderweg is voor jou of mij zal komen. Ik droom groots en verwacht #wonderkracht! Wie droomt er mee?


87532765_2503242296616682_8167789025344618496_njpg

Waaien

Ik waai nog wel eens mee met een wind die ik niet zelf geïnitieerd heb. Dan kan ik enthousiast zijn door een klein detail en meen ik dat iets goed past. Hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ik mezelf aan het overtuigen ben. En klopt het dan nog wel met wat ik voel?

Wat bij mij past is dat wat ik wil verschilt van moment tot moment. Omdat er ruimte komt, mijn behoeften aan plezier en avontuur me roepen of mijn normen niet langer kloppen met wat voor mij het belangrijkst is. Liefde en vrijheid, liefde is voor mij die vrijheid hebben om steeds opnieuw te kunnen kiezen.

Leven in het moment vraagt ook om af te stemmen op wat in mij leeft op het moment. Telkens weer te verbinden met mezelf, ook als ik moe of onrustig ben en ik liever afleiding zoek. Ik vergis me als ik denk dat ik rust zal vinden in me houden aan de strenge normen, die ik mezelf opgelegd heb. Het is steeds weer afstemmen, voelen en kiezen. Ook als het onnavolgbaar wordt voor anderen. Het is verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen geluk, mijn eigen leven.

De normen gaven een tijd veiligheid en rust, gaven me de tijd om te ontdekken wat ik wilde. Passend bij de winter, de tijd van het jaar om naar binnen te gaan en te ontdekken, wat bij me past en welke nieuwe dingen zich aandienen om te ontdekken.

Ik laat nu wat los, neem alvast afscheid van deze grauwe winterdagen en open mezelf voor wat deze nieuwe week me brengt. Want ik weet, #wonderkracht is altijd dichtbij. Het waait voorbij en ik open mijn armen...


83707114_2482389942035251_5644743335219298304_ojpg