Keer terug naar de blog

Vrijheid

Vrijheid, wat betekent het voor mij, met Bevrijdingsdag in het vooruitzicht? Het lijkt een vorig leven, de vrijheid en vooral vanzelfsprekendheid waarmee ik door Barcelona fietste en huppelde en toch is het minder dan twee maanden terug. En ik vind er veel van, de wijze waarop de bewegingsvrijheid plotseling tot stilstand kwam, de medische vrijheid die minder vanzelfsprekend blijkt dan ik vermoedde, de beperkingen die bij mij zo veel ethische vragen oproepen. Soms razen de emoties door me heen en wil ik bewegen, in beweging brengen. Val ik van de ene verbazing in de andere maar blijf ik vertrouwen.

Vrijheid komt nu van binnenuit en dus blijf ik bewegen waar ik kan. De mogelijkheid om te zwemmen in een ijskoud meertje, om op zondagochtend thuis te werken zodat ik nog even op vrijdagnamiddag in de zon kan liggen, om pompoen- en courgetteplantjes in mijn tuin te zetten, iedere dag online danslessen te doen...

En van binnen beweeg ik, omdat dit voor mij een tijd is om te onderzoeken, te ontdekken en mezelf beter te leren kennen, juist omdat niks meer vanzelfsprekend lijkt. Ik zet mijn vraagtekens bij wie ik denk te zijn en wat voor mij belangrijk is. Dat geeft me ruimte om te verkennen wat óók mogelijk is en me voor te stellen hoe dat zou zijn. Soms verras ik mezelf en soms voel ik verdriet en vermoeiing en huil ik, om wat niet is, om wat wel is.

Op Bevrijdingsdag vier ik mijn eigen feestje. Vier ik dat ik 39 jaar geleden op deze wereld geland ben. Dat ik nog 60 jaar heb om me te verwonderen over deze wereld, over mezelf en al de elementen daarin en daar omheen. Ik weet dat er altijd manieren zullen zijn om #wonderkracht te vinden, liefde te geven en illusies te doorzien. Daar voel ik me dankbaar voor en gelukkig om.


94377535_2545625592378352_4275322729768419328_ojpg

Valentijnsdag

Vanochtend werd ik al vroeg wakker. Het raam stond open en behalve frisse lucht, kwamen ook de geluiden van de vogels mijn slaapkamer in. Dat vandaag weer een mooie dag zou worden, was vanochtend al besloten. Ik had wat extra tijd nu om te genieten van een wereld die grotendeels nog in rust was, terwijl ik me focuste op mijn binnenwereld.

Er kwamen herinneringen boven, aan het plezier dat ik heb gehad met het maken van het Valentijnsdagfilmpje voor Wonderkracht, twee jaar geleden. Heerlijk was dat toen om al mijn inzichten over liefde te combineren met wat humor en creativiteit (het idee was natuurlijk dat ik kennisclips ging maken voor mijn werk in plaats van spirituele boodschappen ging verspreiden). Het werd een filmpje met mijn uitleg waarom liefde altijd waar is – wat ik overigens nog steeds zo zie.

Het was een manier om te verwerken wat de liefde die ik had ervaren met zich meebracht. Vrijheid, loslaten en weten dat liefde gaat over de ander zijn eigen geluk laten vinden. Hoe verscheurend dat ook mag voelen, als de verbinding zo makkelijk en tijdloos gaat als dat soms tussen twee mensen gaan kan. Terug bij mezelf komen en me realiseren wie (of wat) ik ben en vertrouwen op een groter plan, waarin dit een wonderlijke ervaring was én het enige moment nu is.

Valentijnsdag vorig jaar vierde ik met mijn Syrische liefde, met wie ik nog wel eens een verhitte discussie had over wat liefde betekende, omdat we uit zo’n totaal verschillende werelden kwamen, mijn ideeën over liefde sowieso vanuit een voor hem minder bekend perspectief gevoed waren en het een wonder mag heten dat we elkaar ergens (in) konden vinden. Het heeft me bewuster gemaakt van waar ik sta en wat ik wil, waaraan ik waarde hecht en wat daarbij mijn grenzen zijn. Ook voor die ervaring voel ik me dankbaar en in vrede.

Valentijnsdag dit jaar: doen waar mijn hart blij van wordt. Kaartjes, knuffels met mijn kinderen en chocolaatjes brengen zo aan mijn voormalige Wonderkracht-klant. Verrassingen. Een dag met zachte verlangens en warme tevredenheid. Met liefde voor het wonderlijke leven.



86488182_2493033127637599_2680206867132579840_ojpg

Vangen

Er hangen dromen in de lucht. Een lucht die ‘s ochtends vol beweging is, waar energie zich zichtbaar verplaatst en die ‘s avonds, naast een minuscuul maantje, magisch rood kleurt.

Ik proef de magie van een verhaal. Verhalen kleuren de werkelijkheid, zoals deze lucht de aarde verlicht. Het is alsof ik het verhaal probeer te vangen, maar het verhaal is er al: het is wachten tot het geschreven wordt. En dat zal zijn op precies het juiste moment.

Vanuit het badkamerraam zie ik dat er ook vandaag #wonderkracht in de lucht hangt. Snel ga ik douchen om de zon te kunnen zien opkomen in het park. Ook de zon wil ik graag vangen, als energie en positiviteit die ik wel gebruiken kan.

Tot mijn afschuw en teleurstelling laat de zon zich zien tussen de grijze gebouwen van een industrieterrein, aan de rand van het park. Een oranje gloed op een betonblok, de werkelijkheid is soms rauw. Het is zoals het is. Niet alles is mooi, wat de schoonheid van het geheel gelukkig niet verandert.

Mijn aandacht gaat naar wat ik hoor: het is onmiskenbaar een specht. Als ik rustig het geluid volg, tussen de bomen wandel en om me heen kijk, zie ik hem zitten. In de oranje gloed van de opgaande zon is dit wondertje druk in de weer.

Deze laatste dagen van het jaar voelt de waarheid rauw. Goede gesprekken met vrienden en alleen zijn in rust brengen me zeker waardevolle inzichten. Er is een keus waar ik me op richt. Een balans tussen diepgang en de luchtigheid in het leven. Welke zaadjes wil ik planten voor het nieuwe jaar?

Er valt niets te vangen. Geen verhaal, geen zon, geen vervulling van alle onvervulde behoeften. Ik stel me open om te ont-vangen. Met liefde de zaadjes die geplant zijn te verzorgen. Met geduld en vertrouwen als voeding. Ieder proces is een wonder.



81358034_2454310518176527_2015843402888773632_ojpg

Veranderd

Ik bekijk in mijn dagboekje de foto van deze dag in december, een jaar geleden. Een jaar later... als ik terugkijk zie ik dat ik er niet klaar voor was. Ik kon niet echt ontvangen, ik kon me er niet aan overgeven en ontspannen lukte al helemaal niet daardoor, hoe graag ik ook wilde. Ik was niet in het moment, ik zat vast aan lijntjes verleden en was te bang om ze los te laten.

Ik denk aan de eerste lessen Zouk hairmovements vorig jaar, die me frustreerde tot ik van vermoeidheid opgaf me te frustreren. Ik werd gerustgesteld dat het nu eenmaal tijd kostte, waardoor ik kon geloven dat het ooit anders zou voelen dan frustrerend. Mijn levensthema’s liepen prachtig synchroon met de uitdagingen die ik bij het dansen tegenkwam (dat doen ze overigens nog steeds). En zoals ik mijn hairmovements net als mijn levenswijsheid, in heel wat lesjes verder wil oefenen, begint bewust veranderen met zien wat er nu is en een richting kiezen.

Ik ben veranderd dit jaar, gelukkig. Ja, alles verandert voortdurend maar de richting kiezen we zelf - bewust of onbewust. Zo zie ik het. Mijn focus op wat me plezier geeft, ontspannen voelt, wat als “ja” voelt, heeft me gebracht dat ik net weer drie volle dagen heerlijk gedanst heb. Spinning, hairmovements... het gaat al lang niet meer om het kunnen, het gaat om het er zijn, ontdekken, beetje bij beetje leren en verrast worden, deel van een groep zijn, meer van mezelf laten zien, genieten van een gedeelde passie.

Mijn hairmovements gaan (af en toe) wat vloeiender en ik heb weer nieuwe danstechnieken geleerd. Op mijn deelnamecertificaat staat ‘in the moment’ als wat ik meebreng in mijn dans. Van dat compliment werd ik natuurlijk heel blij: hoe ik in het leven sta, komt dus ook terug in mijn dansjes. De fijne ervaringen van de afgelopen dagen draag ik met me mee. Ik laad me er mee op, zo kan het #wonderkracht voor de toekomst zijn. Een herinnering met een goed gevoel is voor mij voeding voor een gelukkig nu. Ik ben vanuit die dankbaarheid klaar om meer te ontvangen. En weer lekker verder te dansen…


79597664_2442324309375148_8276855553708261376_ojpg

Licht

In de ochtend brand ik een kaarsje. Omdat ik hou van licht en sfeer, ook als ik alleen in alle rust en sereniteit ontbijt.

Ik neem een moment om me te verbinden met wat er buiten mij speelt. Ik denk aan wie een lichtpuntje nodig heeft, wie in een situatie zit waarin “hoop” dat beetje licht kan zijn. Ik denk aan wie het zwaar heeft, aan wie verlichting van zijn zorgen en omstandigheden gebruiken kan. Ik denk aan de mensen voor wie gezondheid niet vanzelfsprekend is en gun hen een brandend lichtje voor kracht en beterschap.

Ik denk aan de mensen van wie ik afscheid genomen heb, van mij ik gehouden heb of blijf houden. Ook al zijn ze niet meer in mijn leven, ze zijn een lichtje in mijn hart. Wat hoop ik dat zij licht en liefde gevonden hebben.

Ik sta stil bij wat mij allemaal gegund is het afgelopen jaar: nieuwe avonturen, bijzondere gesprekken, onverklaarbare verbindingen, zalige Zouk-dansjes en vele #wonderkracht-momentjes. Wat voel ik me dankbaar!

Ik sta stil bij wat ik los wil laten en wat ik mezelf nog kan vergeven. Verwachtingen, ongewenste lijntjes, oude verhalen, schuld en schaamte, pijn en onrust.

Ik sluit mijn ogen even en als ik ze weer open, zie ik in mijn tuin het roodborstje op het bankje zitten. Mijn tuin is zijn thuis, voor mij een symbolisch geschenk.

79154855_2438104683130444_7047694703105409024_ojpg