Keer terug naar de blog

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Waaien

Ik waai nog wel eens mee met een wind die ik niet zelf geïnitieerd heb. Dan kan ik enthousiast zijn door een klein detail en meen ik dat iets goed past. Hoe meer ik er mee bezig ben, hoe meer ik mezelf aan het overtuigen ben. En klopt het dan nog wel met wat ik voel?

Wat bij mij past is dat wat ik wil verschilt van moment tot moment. Omdat er ruimte komt, mijn behoeften aan plezier en avontuur me roepen of mijn normen niet langer kloppen met wat voor mij het belangrijkst is. Liefde en vrijheid, liefde is voor mij die vrijheid hebben om steeds opnieuw te kunnen kiezen.

Leven in het moment vraagt ook om af te stemmen op wat in mij leeft op het moment. Telkens weer te verbinden met mezelf, ook als ik moe of onrustig ben en ik liever afleiding zoek. Ik vergis me als ik denk dat ik rust zal vinden in me houden aan de strenge normen, die ik mezelf opgelegd heb. Het is steeds weer afstemmen, voelen en kiezen. Ook als het onnavolgbaar wordt voor anderen. Het is verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen geluk, mijn eigen leven.

De normen gaven een tijd veiligheid en rust, gaven me de tijd om te ontdekken wat ik wilde. Passend bij de winter, de tijd van het jaar om naar binnen te gaan en te ontdekken, wat bij me past en welke nieuwe dingen zich aandienen om te ontdekken.

Ik laat nu wat los, neem alvast afscheid van deze grauwe winterdagen en open mezelf voor wat deze nieuwe week me brengt. Want ik weet, #wonderkracht is altijd dichtbij. Het waait voorbij en ik open mijn armen...


83707114_2482389942035251_5644743335219298304_ojpg