Keer terug naar de blog

Verwarring

In chaos ontstaat verwarring en merk ik dat mijn hoofd de verhalen bedenkt. Als radertjes die met elkaar in verbinding staan, gaat er weer een oud verhaal draaien. Wat ik zie is niet langer wat er is, maar wat ik meen te zien. En hoe meer ik er bij bedenk, hoe meer ik er van creëer. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor wat ik zie, wat ik mezelf er bij vertel.

Het zijn fascinerende vertrekpunten voor verhalen vanuit angst: ik hoor er niet bij, ik word niet serieus genomen, ik word genegeerd, als ik mezelf echt laat zien zal ik niet langer geliefd zijn, ik blijf alleen. Mijn hoofd heeft een dagtaak aan mezelf beschermen voor deze pijn. Maar is het niet altijd de keus tussen angst en liefde, van waaruit ik wil kijken en geloven?

De verwarring zit niet in mij. De verwarring is een teken dat ik afgedwaald ben van mijn hart. In zachtheid vind ik mijn kracht. Met één hand op mijn hart en één op mijn buik is er ontspanning. Daar draag ik mezelf en vind ik troost. Daar voel ik alle liefde die er altijd gewoonweg is en laat ik los. De verhalen vervagen en de waarheid verschijnt.

Terug bij mezelf vind ik steeds opnieuw mijn geluk. In verbinding met mezelf, in verbinding met een groter geheel. Dan is er overgave en vertrouwen. Dan is onvoorwaardelijke liefde voelen een gevolg en blijkt uit angst stappen mogelijk.


Dongen1jpg

Verbinding

Tijd voor verbinding. Terug naar wat al haast een vorig leven lijkt. Zoekend naar balans, naar hoe dat dansen met een partner ook al weer gaat. De onhandigheid en de lol daarom, het hervinden van iets vertrouwds.

De menselijke nabijheid die me overvalt, die onwennig is gaan voelen. Overgaand in de warmte en zachtheid van vastgehouden worden, meegenomen worden, het plezier en geluk van samen iets fijns creëren.

Zo ook het zuchten en het lachen, het landen in mijn lichaam. Het ontladen van dat wat ik onbewust vasthield. Het aanwezig zijn in voelen en volgen. Het ontspannen tot ik weer geheel bij en met mezelf kan zijn.

Ik geniet er van. Ik word meer mens. Hoe kan iets wat zo goed voelt verkeerd zijn? Ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en dat gun ik ieder ander. De beweging naar verbinding voelt voor mij zo veel liefdevoller dan die van onmenselijke afstand, van verkilling en vervreemding.

In het niet weten van morgen ligt het wonder van vandaag. Daar wil ik zijn en daar vier ik het leven.




98165194_2564057873868457_6641629618560303104_ojpg

Vrijheid

Vrijheid, wat betekent het voor mij, met Bevrijdingsdag in het vooruitzicht? Het lijkt een vorig leven, de vrijheid en vooral vanzelfsprekendheid waarmee ik door Barcelona fietste en huppelde en toch is het minder dan twee maanden terug. En ik vind er veel van, de wijze waarop de bewegingsvrijheid plotseling tot stilstand kwam, de medische vrijheid die minder vanzelfsprekend blijkt dan ik vermoedde, de beperkingen die bij mij zo veel ethische vragen oproepen. Soms razen de emoties door me heen en wil ik bewegen, in beweging brengen. Val ik van de ene verbazing in de andere maar blijf ik vertrouwen.

Vrijheid komt nu van binnenuit en dus blijf ik bewegen waar ik kan. De mogelijkheid om te zwemmen in een ijskoud meertje, om op zondagochtend thuis te werken zodat ik nog even op vrijdagnamiddag in de zon kan liggen, om pompoen- en courgetteplantjes in mijn tuin te zetten, iedere dag online danslessen te doen...

En van binnen beweeg ik, omdat dit voor mij een tijd is om te onderzoeken, te ontdekken en mezelf beter te leren kennen, juist omdat niks meer vanzelfsprekend lijkt. Ik zet mijn vraagtekens bij wie ik denk te zijn en wat voor mij belangrijk is. Dat geeft me ruimte om te verkennen wat óók mogelijk is en me voor te stellen hoe dat zou zijn. Soms verras ik mezelf en soms voel ik verdriet en vermoeiing en huil ik, om wat niet is, om wat wel is.

Op Bevrijdingsdag vier ik mijn eigen feestje. Vier ik dat ik 39 jaar geleden op deze wereld geland ben. Dat ik nog 60 jaar heb om me te verwonderen over deze wereld, over mezelf en al de elementen daarin en daar omheen. Ik weet dat er altijd manieren zullen zijn om #wonderkracht te vinden, liefde te geven en illusies te doorzien. Daar voel ik me dankbaar voor en gelukkig om.


94377535_2545625592378352_4275322729768419328_ojpg

Verlangen

o’n warme zondag vraagt om lekker te mijmeren over de vraag “Wat is mijn diepste verlangen?”. In de vele antwoorden die ik er op zou kunnen geven, wil ik eerlijk naar mezelf blijven en verzamel ik moed.

Wat zou ik gewild hebben dat het antwoord zou blijven bij “ophouden te verlangen”. Die levenskunst: onthecht zijn, volkomen in het nu leven, volledig zijn met al wat is. Een veilig antwoord ook. Het zijn de vervullende #wonderkracht-momenten in mijn verder volkomen menselijke staat. Want hoe menselijk is het om te verlangen? Verlangen brengt me ook waar ik zijn wil.

Ik grijp zo graag mijn overtuiging vast, dat er geen enkele behoefte is die ik niet, met de nodige creativiteit weliswaar, zélf kan vervullen. Het geeft me vrijheid, onafhankelijkheid en autonomie! In stilte, in verbinding met mezelf, kan ik me enorm verbonden voelen met de natuur, dieren en mensen. Dan kom ik tot mezelf inderdaad en ben ik gelukkig. Geen angst om overweldigd te worden, me onbewust net te veel aan te passen of mijn eigenheid te verliezen.

Het is daarom zo makkelijk om mezelf te vertellen dat ik verlang naar alleen zijn en niemand “nodig heb”. Maar eerlijk is het niet. Als ik over 60 jaar en 1 maand mijn laatste levensjaar in ga, dan weet ik dat wat echt van waarde was voor mij niet anders geweest zal zijn dan voor een willekeurig ander mens; dat het altijd over de ervaringen van liefde, verbinding, intimiteit zal zijn gegaan die het leven de moeite waard maakten. Dat is wat voor mij als waarheid vanuit mijn hart komt. Dat wil ik: momenten waar ik kan ontdekken, ontmoeten, kan helen en vastgehouden kan worden.

Wat ben ik me bewust van mijn kwetsbaarheid. Een mengeling van schuldgevoel en pijn, respect en hoop, berusting en vertrouwen waarmee ik mijn antwoord deel. Ik schrijf wat ik voel. En daar heb ik 1335 woorden voor nodig. Het is het me waard, ik heb geen reactie nodig, ik voel me vrij en vol wonderkracht. Want boven dat diepe verlangen, gun ik mezelf wat ik te geven heb. ❤️


92572027_2533977946876450_8827733479341948928_ojpg

Verwachtingsloos

Het is heerlijk om het moment helemaal te kunnen nemen zoals het komt, ook al staat dat soms haaks op verwachtingen. Waarom leven zonder verwachtingen? Open staan voor wat iedere ervaring ook brengt, klinkt voor mij al reëler dan verwachtingsloos leven. Ik heb verwachtingen, ik heb gedachten, ik heb wensen, verlangens en dromen. Hoe ze ingekleurd worden, daar probeer ik me voor open te stellen. Met die ruimte kan ik me verwonderen.

Verwachtingsloos leven was ooit iets wat ik ambieerde. Misschien hoopte ik zo gevoelens van teleurstelling, verdriet of pijn te omzeilen. Maar wat levert het op? Een ironie, minachting naar wat het leven is: een mogelijkheid om te omarmen wat dan ook komt, inclusief het hele bijbehorende gevoelenspalet. Ontdekken, helderheid krijgen over wat ooit speelde of juist nu belangrijk is. Een basis om dichtbij jezelf te blijven of dichterbij te komen. Richting te geven, verantwoordelijkheid te nemen om het leven te kiezen wat je wenst.

Verwachtingen komen misschien zelden uit... maar #wonderkracht zit ook in geloven dat alles een reden heeft, met een perfecte timing. Dat het doorgaans nog beter is dan je verwacht had, of dat de realiteit je iets brengt wat zo veel beter passend is. Of dat waarnaar je verlangde, onverwachts alsnog gebeurt.

Ademen, loslaten en geduld... Plezier hebben in wat nu is of plezier maken van wat (nog) niet is. Zodat wonderen de kans krijgen om gezien te worden voor wat ze zijn: de wisseling van angst naar liefde.

Ik weet wel: hopeloos leven is niet leven maar lijden. Ik haal adem en laat los. Wat onderweg is voor jou of mij zal komen. Ik droom groots en verwacht #wonderkracht! Wie droomt er mee?


87532765_2503242296616682_8167789025344618496_njpg

Kiezen

Kiezen is niet hetzelfde als zeggen wat je wilt. Kiezen betekent doen. De stappen zetten, hoe klein ze ook zijn. Weten wat je wilt, gaat vooraf aan kiezen, want dan kun je de mogelijkheden zien en “ja” zeggen. Of “nee” zeggen... omdat het net niet is wat je écht wilt. Zo beleef ik de volgorde in ieder geval.

Ik weet wat ik wil. Meestal dan. Ik focus op me zacht, geliefd en sereen voelen. Liefde geven en liefde ontvangen. Deze intentie is zo sterk dat ik de afgelopen dagen verschillende mooie ervaringen mocht meemaken. Heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en oude vertrouwde kanten in mezelf te herontdekken. Nu anders te kúnnen kiezen. Dankbaar voor deze kansen, om te oefenen met ja en nee zeggen. Om te ervaren wat een verbinding voor mij betekent en nog meer helderheid te krijgen over wat ik wil.

Nu is de tijd daar om te oefenen met wat mijn keuze betekent. Het is nog vaak “nee” zeggen. Bij het eerste spoortje twijfel, een terugdeinzen van mijn lichaam, een treuzelen om te beginnen. Het zijn de kleine signalen, die ik probeer te lezen om mezelf daar te brengen en te houden waar ik wil zijn. Een lichaam weet het altijd eerder. Dan de gevoelens nog. Gevoelens liegen nooit, het is levenskunst om ze te vertalen. Mooie aanwijzingen over wat voor mij belangrijk is.

Mijn focus nu ligt bij het koesteren van mijn integriteit en #wonderkracht vinden in wat de dag ook brengt. Met wat ruimte voor spontaniteit en spelen natuurlijk.


87818675_2501727293434849_756827504466984960_njpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg