Keer terug naar de blog

Waarheid

De week van de waarheid. Orde scheppen in de chaos, verbinding maken met digitale middelen... Ik heb er al snel genoeg van. De “beloofde” tijd van bezinning lijkt meer op een nieuw pakket aan opgelegde normen, aan nóg een extra tandje bijzetten om bestaande systemen vooral draaiende te houden. Controleren en beheersen, hoe nieuw is dat? Ik word er extra recalcitrant van, teleurgesteld ook. Verandering kost tijd...

In deze tijd borrelt mijn eigen waarheid sneller dan ooit naar de oppervlakte. Wat een boosheid heb ik gevoeld, toen ik te weinig ruimte voelde, mijn grens bereikt was. Walging, toen iemand mij ging vertellen hoe je mij “aan moet pakken”. Diep verdriet, omdat ik me alleen voelde, omdat het contact waarnaar ik zo verlangde niet kwam. Ja, ik vier dat ik in verbinding met mezelf ben nu. Dat ik kán voelen en gedwongen wordt door de omstandigheden om er naar te luisteren. Mezelf zo duidelijk kan horen.

Wat een uitnodiging en kansen om in korte tijd zo veel te ontdekken en te leren over mezelf. Iedere crisis biedt mogelijkheden! Helderheid te krijgen nu waar ik naar verlang en wat voor stappen ik daarvoor al zetten kan. Helderheid in wat voor wereldbeeld ik heb en vooral wie de mensen zijn met wie ik me in deze wereld wil omringen. Want ze zijn er! En meer dan ooit voel ik me verbonden met al die mensen die #wonderkracht blijven zien in de kleine dingetjes, die hun missie om licht en liefde de wereld in te sturen nu oppakken, die met elkaar om wonderen bidden, die de aarde eren en haar rust gunnen, die in hun kracht gaan staan! Dat geeft me zo veel positieve energie!

Het is niet zwart of wit, er is een groot gekleurd gebied met voldoende ruimte voor ieders eigen waarheid. Waar respect en solidariteit naast creativiteit en vrijheid bestaan en waarbij we elkaar kunnen geven wat de ander nodig heeft, ook al is dat misschien niet iets wat we zelf zouden willen. In het geven zit het geluk. Daar geloof ik in. Voor deze week wens ik een golf van ruimte, lucht en plezier en veel cadeautjes om elkaar te geven! ❤️


90484360_2521499981457580_2182457158669434880_ojpg

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Licht

In de ochtend brand ik een kaarsje. Omdat ik hou van licht en sfeer, ook als ik alleen in alle rust en sereniteit ontbijt.

Ik neem een moment om me te verbinden met wat er buiten mij speelt. Ik denk aan wie een lichtpuntje nodig heeft, wie in een situatie zit waarin “hoop” dat beetje licht kan zijn. Ik denk aan wie het zwaar heeft, aan wie verlichting van zijn zorgen en omstandigheden gebruiken kan. Ik denk aan de mensen voor wie gezondheid niet vanzelfsprekend is en gun hen een brandend lichtje voor kracht en beterschap.

Ik denk aan de mensen van wie ik afscheid genomen heb, van mij ik gehouden heb of blijf houden. Ook al zijn ze niet meer in mijn leven, ze zijn een lichtje in mijn hart. Wat hoop ik dat zij licht en liefde gevonden hebben.

Ik sta stil bij wat mij allemaal gegund is het afgelopen jaar: nieuwe avonturen, bijzondere gesprekken, onverklaarbare verbindingen, zalige Zouk-dansjes en vele #wonderkracht-momentjes. Wat voel ik me dankbaar!

Ik sta stil bij wat ik los wil laten en wat ik mezelf nog kan vergeven. Verwachtingen, ongewenste lijntjes, oude verhalen, schuld en schaamte, pijn en onrust.

Ik sluit mijn ogen even en als ik ze weer open, zie ik in mijn tuin het roodborstje op het bankje zitten. Mijn tuin is zijn thuis, voor mij een symbolisch geschenk.

79154855_2438104683130444_7047694703105409024_ojpg