Keer terug naar de blog

Ja!

Ja! Als het goed voelt, bij een onverwachte ingeving, een avontuurlijk plan, een spannende uitdaging of een fantasierijk spel...

Ja voel ik als ik door het bos loop en me verwonder over de intense groene kleuren, de magie voelbaar is, bij alle geheimen hier bewaard zijn en ik me verbonden voel met dit aardse zijn, wat zo hemels oogt.

Ja voel ik als ik bloot in de zon lig en niet kan geloven hoe bruin mijn huid ondertussen is, en dat begin mei. Als ik geniet van glaasje rosé en de warmte van de zon, mijn armen open en ontvang, onder een strakblauwe lucht met vannacht een volle maan.

Ja zeggen, ik herinner mezelf er iedere ochtend aan, als ik affirmaties zeg waarvan er één is: “Ik zeg zo vaak als mogelijk voor mij, ja”. Ik herhaal deze affirmatie omdat het mijn keus is, om iedere vanzelfsprekendheid als een wonder te blijven zien.

Het gaat al zo vaak over nee zeggen, grenzen aangeven, je eigenheid bewaken... maar wat als ja zeggen de niet-angstige variant op nee zeggen is? Ja is liefde voor het leven, vertrouwen in het grotere plan, oplossen van illusies, creëren van nog meer #wonderkracht.

Wat goed voelt, wat makkelijk gaat, wat me plezier schenkt, wat me laat glimlachen, wat me een lekkere kriebel geeft... daar zeg ik heel hard JA tegen. En dat voelt fantastisch!

95581346_2557522731188638_1236199610511261696_ojpg

Met de lente mee

Er zal niets anders zijn dan er vanaf het eerste moment in een ontmoeting al is. En dat kan heel veel moois zijn.
Misschien is het deze overtuiging die er voor zorgt dat ik er telkens bevestiging voor vind, misschien is het wel mijn nieuwsgierigheid om “weten” te kunnen begrijpen.

Het moois wordt geleverd als compleet pakketje, inclusief het moeilijks. De ander spiegelt natuurlijk nooit alleen het stuk van mezelf dat ik heerlijk vind om naar te kijken. En dat alleen al is een reden om dankbaar te zijn voor de ontmoeting. Ik ontdek mezelf in het zien van de ander.

Dat wilde ik toch? De schoonheid in de lelijkheid kunnen zien die intimiteit met zich meebrengt? Het is nooit zoals ik verwacht en dat maakt dat ik kan verwonderen. Daarmee op een zeker moment kan verzachten wat nu gewoon pijn doet.

En dan tel ik... de seconden dat ik mijn adem in kan houden, de minuten in de zon zonder te verbranden, de uren wandelend in het bos en de dagen zonder contact. Dan is, met de stilte die de afwezigheid versterkt, mijn grens bereikt.

De bloesem was een feest. Al het moois is er nog steeds. De lente gaat verder en ik ga met haar mee. Ik wacht niet, ik leef.



94497657_2548688475405397_5316734075778629632_ojpg

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg