Keer terug naar de blog

Met de lente mee

Er zal niets anders zijn dan er vanaf het eerste moment in een ontmoeting al is. En dat kan heel veel moois zijn.
Misschien is het deze overtuiging die er voor zorgt dat ik er telkens bevestiging voor vind, misschien is het wel mijn nieuwsgierigheid om “weten” te kunnen begrijpen.

Het moois wordt geleverd als compleet pakketje, inclusief het moeilijks. De ander spiegelt natuurlijk nooit alleen het stuk van mezelf dat ik heerlijk vind om naar te kijken. En dat alleen al is een reden om dankbaar te zijn voor de ontmoeting. Ik ontdek mezelf in het zien van de ander.

Dat wilde ik toch? De schoonheid in de lelijkheid kunnen zien die intimiteit met zich meebrengt? Het is nooit zoals ik verwacht en dat maakt dat ik kan verwonderen. Daarmee op een zeker moment kan verzachten wat nu gewoon pijn doet.

En dan tel ik... de seconden dat ik mijn adem in kan houden, de minuten in de zon zonder te verbranden, de uren wandelend in het bos en de dagen zonder contact. Dan is, met de stilte die de afwezigheid versterkt, mijn grens bereikt.

De bloesem was een feest. Al het moois is er nog steeds. De lente gaat verder en ik ga met haar mee. Ik wacht niet, ik leef.



94497657_2548688475405397_5316734075778629632_ojpg

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Valentijnsdag

Vanochtend werd ik al vroeg wakker. Het raam stond open en behalve frisse lucht, kwamen ook de geluiden van de vogels mijn slaapkamer in. Dat vandaag weer een mooie dag zou worden, was vanochtend al besloten. Ik had wat extra tijd nu om te genieten van een wereld die grotendeels nog in rust was, terwijl ik me focuste op mijn binnenwereld.

Er kwamen herinneringen boven, aan het plezier dat ik heb gehad met het maken van het Valentijnsdagfilmpje voor Wonderkracht, twee jaar geleden. Heerlijk was dat toen om al mijn inzichten over liefde te combineren met wat humor en creativiteit (het idee was natuurlijk dat ik kennisclips ging maken voor mijn werk in plaats van spirituele boodschappen ging verspreiden). Het werd een filmpje met mijn uitleg waarom liefde altijd waar is – wat ik overigens nog steeds zo zie.

Het was een manier om te verwerken wat de liefde die ik had ervaren met zich meebracht. Vrijheid, loslaten en weten dat liefde gaat over de ander zijn eigen geluk laten vinden. Hoe verscheurend dat ook mag voelen, als de verbinding zo makkelijk en tijdloos gaat als dat soms tussen twee mensen gaan kan. Terug bij mezelf komen en me realiseren wie (of wat) ik ben en vertrouwen op een groter plan, waarin dit een wonderlijke ervaring was én het enige moment nu is.

Valentijnsdag vorig jaar vierde ik met mijn Syrische liefde, met wie ik nog wel eens een verhitte discussie had over wat liefde betekende, omdat we uit zo’n totaal verschillende werelden kwamen, mijn ideeën over liefde sowieso vanuit een voor hem minder bekend perspectief gevoed waren en het een wonder mag heten dat we elkaar ergens (in) konden vinden. Het heeft me bewuster gemaakt van waar ik sta en wat ik wil, waaraan ik waarde hecht en wat daarbij mijn grenzen zijn. Ook voor die ervaring voel ik me dankbaar en in vrede.

Valentijnsdag dit jaar: doen waar mijn hart blij van wordt. Kaartjes, knuffels met mijn kinderen en chocolaatjes brengen zo aan mijn voormalige Wonderkracht-klant. Verrassingen. Een dag met zachte verlangens en warme tevredenheid. Met liefde voor het wonderlijke leven.



86488182_2493033127637599_2680206867132579840_ojpg