Keer terug naar de blog

Verwarring

In chaos ontstaat verwarring en merk ik dat mijn hoofd de verhalen bedenkt. Als radertjes die met elkaar in verbinding staan, gaat er weer een oud verhaal draaien. Wat ik zie is niet langer wat er is, maar wat ik meen te zien. En hoe meer ik er bij bedenk, hoe meer ik er van creëer. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor wat ik zie, wat ik mezelf er bij vertel.

Het zijn fascinerende vertrekpunten voor verhalen vanuit angst: ik hoor er niet bij, ik word niet serieus genomen, ik word genegeerd, als ik mezelf echt laat zien zal ik niet langer geliefd zijn, ik blijf alleen. Mijn hoofd heeft een dagtaak aan mezelf beschermen voor deze pijn. Maar is het niet altijd de keus tussen angst en liefde, van waaruit ik wil kijken en geloven?

De verwarring zit niet in mij. De verwarring is een teken dat ik afgedwaald ben van mijn hart. In zachtheid vind ik mijn kracht. Met één hand op mijn hart en één op mijn buik is er ontspanning. Daar draag ik mezelf en vind ik troost. Daar voel ik alle liefde die er altijd gewoonweg is en laat ik los. De verhalen vervagen en de waarheid verschijnt.

Terug bij mezelf vind ik steeds opnieuw mijn geluk. In verbinding met mezelf, in verbinding met een groter geheel. Dan is er overgave en vertrouwen. Dan is onvoorwaardelijke liefde voelen een gevolg en blijkt uit angst stappen mogelijk.


Dongen1jpg

Verbinding

Tijd voor verbinding. Terug naar wat al haast een vorig leven lijkt. Zoekend naar balans, naar hoe dat dansen met een partner ook al weer gaat. De onhandigheid en de lol daarom, het hervinden van iets vertrouwds.

De menselijke nabijheid die me overvalt, die onwennig is gaan voelen. Overgaand in de warmte en zachtheid van vastgehouden worden, meegenomen worden, het plezier en geluk van samen iets fijns creëren.

Zo ook het zuchten en het lachen, het landen in mijn lichaam. Het ontladen van dat wat ik onbewust vasthield. Het aanwezig zijn in voelen en volgen. Het ontspannen tot ik weer geheel bij en met mezelf kan zijn.

Ik geniet er van. Ik word meer mens. Hoe kan iets wat zo goed voelt verkeerd zijn? Ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en dat gun ik ieder ander. De beweging naar verbinding voelt voor mij zo veel liefdevoller dan die van onmenselijke afstand, van verkilling en vervreemding.

In het niet weten van morgen ligt het wonder van vandaag. Daar wil ik zijn en daar vier ik het leven.




98165194_2564057873868457_6641629618560303104_ojpg

Ja!

Ja! Als het goed voelt, bij een onverwachte ingeving, een avontuurlijk plan, een spannende uitdaging of een fantasierijk spel...

Ja voel ik als ik door het bos loop en me verwonder over de intense groene kleuren, de magie voelbaar is, bij alle geheimen hier bewaard zijn en ik me verbonden voel met dit aardse zijn, wat zo hemels oogt.

Ja voel ik als ik bloot in de zon lig en niet kan geloven hoe bruin mijn huid ondertussen is, en dat begin mei. Als ik geniet van glaasje rosé en de warmte van de zon, mijn armen open en ontvang, onder een strakblauwe lucht met vannacht een volle maan.

Ja zeggen, ik herinner mezelf er iedere ochtend aan, als ik affirmaties zeg waarvan er één is: “Ik zeg zo vaak als mogelijk voor mij, ja”. Ik herhaal deze affirmatie omdat het mijn keus is, om iedere vanzelfsprekendheid als een wonder te blijven zien.

Het gaat al zo vaak over nee zeggen, grenzen aangeven, je eigenheid bewaken... maar wat als ja zeggen de niet-angstige variant op nee zeggen is? Ja is liefde voor het leven, vertrouwen in het grotere plan, oplossen van illusies, creëren van nog meer #wonderkracht.

Wat goed voelt, wat makkelijk gaat, wat me plezier schenkt, wat me laat glimlachen, wat me een lekkere kriebel geeft... daar zeg ik heel hard JA tegen. En dat voelt fantastisch!

95581346_2557522731188638_1236199610511261696_ojpg

Verlangen

o’n warme zondag vraagt om lekker te mijmeren over de vraag “Wat is mijn diepste verlangen?”. In de vele antwoorden die ik er op zou kunnen geven, wil ik eerlijk naar mezelf blijven en verzamel ik moed.

Wat zou ik gewild hebben dat het antwoord zou blijven bij “ophouden te verlangen”. Die levenskunst: onthecht zijn, volkomen in het nu leven, volledig zijn met al wat is. Een veilig antwoord ook. Het zijn de vervullende #wonderkracht-momenten in mijn verder volkomen menselijke staat. Want hoe menselijk is het om te verlangen? Verlangen brengt me ook waar ik zijn wil.

Ik grijp zo graag mijn overtuiging vast, dat er geen enkele behoefte is die ik niet, met de nodige creativiteit weliswaar, zélf kan vervullen. Het geeft me vrijheid, onafhankelijkheid en autonomie! In stilte, in verbinding met mezelf, kan ik me enorm verbonden voelen met de natuur, dieren en mensen. Dan kom ik tot mezelf inderdaad en ben ik gelukkig. Geen angst om overweldigd te worden, me onbewust net te veel aan te passen of mijn eigenheid te verliezen.

Het is daarom zo makkelijk om mezelf te vertellen dat ik verlang naar alleen zijn en niemand “nodig heb”. Maar eerlijk is het niet. Als ik over 60 jaar en 1 maand mijn laatste levensjaar in ga, dan weet ik dat wat echt van waarde was voor mij niet anders geweest zal zijn dan voor een willekeurig ander mens; dat het altijd over de ervaringen van liefde, verbinding, intimiteit zal zijn gegaan die het leven de moeite waard maakten. Dat is wat voor mij als waarheid vanuit mijn hart komt. Dat wil ik: momenten waar ik kan ontdekken, ontmoeten, kan helen en vastgehouden kan worden.

Wat ben ik me bewust van mijn kwetsbaarheid. Een mengeling van schuldgevoel en pijn, respect en hoop, berusting en vertrouwen waarmee ik mijn antwoord deel. Ik schrijf wat ik voel. En daar heb ik 1335 woorden voor nodig. Het is het me waard, ik heb geen reactie nodig, ik voel me vrij en vol wonderkracht. Want boven dat diepe verlangen, gun ik mezelf wat ik te geven heb. ❤️


92572027_2533977946876450_8827733479341948928_ojpg

Waarheid

De week van de waarheid. Orde scheppen in de chaos, verbinding maken met digitale middelen... Ik heb er al snel genoeg van. De “beloofde” tijd van bezinning lijkt meer op een nieuw pakket aan opgelegde normen, aan nóg een extra tandje bijzetten om bestaande systemen vooral draaiende te houden. Controleren en beheersen, hoe nieuw is dat? Ik word er extra recalcitrant van, teleurgesteld ook. Verandering kost tijd...

In deze tijd borrelt mijn eigen waarheid sneller dan ooit naar de oppervlakte. Wat een boosheid heb ik gevoeld, toen ik te weinig ruimte voelde, mijn grens bereikt was. Walging, toen iemand mij ging vertellen hoe je mij “aan moet pakken”. Diep verdriet, omdat ik me alleen voelde, omdat het contact waarnaar ik zo verlangde niet kwam. Ja, ik vier dat ik in verbinding met mezelf ben nu. Dat ik kán voelen en gedwongen wordt door de omstandigheden om er naar te luisteren. Mezelf zo duidelijk kan horen.

Wat een uitnodiging en kansen om in korte tijd zo veel te ontdekken en te leren over mezelf. Iedere crisis biedt mogelijkheden! Helderheid te krijgen nu waar ik naar verlang en wat voor stappen ik daarvoor al zetten kan. Helderheid in wat voor wereldbeeld ik heb en vooral wie de mensen zijn met wie ik me in deze wereld wil omringen. Want ze zijn er! En meer dan ooit voel ik me verbonden met al die mensen die #wonderkracht blijven zien in de kleine dingetjes, die hun missie om licht en liefde de wereld in te sturen nu oppakken, die met elkaar om wonderen bidden, die de aarde eren en haar rust gunnen, die in hun kracht gaan staan! Dat geeft me zo veel positieve energie!

Het is niet zwart of wit, er is een groot gekleurd gebied met voldoende ruimte voor ieders eigen waarheid. Waar respect en solidariteit naast creativiteit en vrijheid bestaan en waarbij we elkaar kunnen geven wat de ander nodig heeft, ook al is dat misschien niet iets wat we zelf zouden willen. In het geven zit het geluk. Daar geloof ik in. Voor deze week wens ik een golf van ruimte, lucht en plezier en veel cadeautjes om elkaar te geven! ❤️


90484360_2521499981457580_2182457158669434880_ojpg

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Verwachtingsloos

Het is heerlijk om het moment helemaal te kunnen nemen zoals het komt, ook al staat dat soms haaks op verwachtingen. Waarom leven zonder verwachtingen? Open staan voor wat iedere ervaring ook brengt, klinkt voor mij al reëler dan verwachtingsloos leven. Ik heb verwachtingen, ik heb gedachten, ik heb wensen, verlangens en dromen. Hoe ze ingekleurd worden, daar probeer ik me voor open te stellen. Met die ruimte kan ik me verwonderen.

Verwachtingsloos leven was ooit iets wat ik ambieerde. Misschien hoopte ik zo gevoelens van teleurstelling, verdriet of pijn te omzeilen. Maar wat levert het op? Een ironie, minachting naar wat het leven is: een mogelijkheid om te omarmen wat dan ook komt, inclusief het hele bijbehorende gevoelenspalet. Ontdekken, helderheid krijgen over wat ooit speelde of juist nu belangrijk is. Een basis om dichtbij jezelf te blijven of dichterbij te komen. Richting te geven, verantwoordelijkheid te nemen om het leven te kiezen wat je wenst.

Verwachtingen komen misschien zelden uit... maar #wonderkracht zit ook in geloven dat alles een reden heeft, met een perfecte timing. Dat het doorgaans nog beter is dan je verwacht had, of dat de realiteit je iets brengt wat zo veel beter passend is. Of dat waarnaar je verlangde, onverwachts alsnog gebeurt.

Ademen, loslaten en geduld... Plezier hebben in wat nu is of plezier maken van wat (nog) niet is. Zodat wonderen de kans krijgen om gezien te worden voor wat ze zijn: de wisseling van angst naar liefde.

Ik weet wel: hopeloos leven is niet leven maar lijden. Ik haal adem en laat los. Wat onderweg is voor jou of mij zal komen. Ik droom groots en verwacht #wonderkracht! Wie droomt er mee?


87532765_2503242296616682_8167789025344618496_njpg

Kiezen

Kiezen is niet hetzelfde als zeggen wat je wilt. Kiezen betekent doen. De stappen zetten, hoe klein ze ook zijn. Weten wat je wilt, gaat vooraf aan kiezen, want dan kun je de mogelijkheden zien en “ja” zeggen. Of “nee” zeggen... omdat het net niet is wat je écht wilt. Zo beleef ik de volgorde in ieder geval.

Ik weet wat ik wil. Meestal dan. Ik focus op me zacht, geliefd en sereen voelen. Liefde geven en liefde ontvangen. Deze intentie is zo sterk dat ik de afgelopen dagen verschillende mooie ervaringen mocht meemaken. Heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en oude vertrouwde kanten in mezelf te herontdekken. Nu anders te kúnnen kiezen. Dankbaar voor deze kansen, om te oefenen met ja en nee zeggen. Om te ervaren wat een verbinding voor mij betekent en nog meer helderheid te krijgen over wat ik wil.

Nu is de tijd daar om te oefenen met wat mijn keuze betekent. Het is nog vaak “nee” zeggen. Bij het eerste spoortje twijfel, een terugdeinzen van mijn lichaam, een treuzelen om te beginnen. Het zijn de kleine signalen, die ik probeer te lezen om mezelf daar te brengen en te houden waar ik wil zijn. Een lichaam weet het altijd eerder. Dan de gevoelens nog. Gevoelens liegen nooit, het is levenskunst om ze te vertalen. Mooie aanwijzingen over wat voor mij belangrijk is.

Mijn focus nu ligt bij het koesteren van mijn integriteit en #wonderkracht vinden in wat de dag ook brengt. Met wat ruimte voor spontaniteit en spelen natuurlijk.


87818675_2501727293434849_756827504466984960_njpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Rood

Het werd rood. Voor mij staat rood voor hartstocht, passie, vurige liefde. Misschien verklapt de nieuwe kleur op de muur van mijn 1001-nacht-kamer mijn verlangens. Wijnrood met frambozenrood. Gewaagd vond ik het zelf, speels ook. Nog niet af en toch voelt het warm en inspirerend als ik de kamer binnenloop. Een kamer vol #wonderkracht... om dromen te dromen.

Rood wijst voor mij ook op grenzen. Op bewust nee kunnen zeggen of juist ergens helemaal voor gaan. Geen zin meer hebben in een nieuwe ontmoeting met een man met andere intenties dan ik nu zelf heb. Intens genieten van zwoele dansavonden met intieme en creatieve dansjes.

Hier ontvang ik rood: Een conflict waarvan ik heb te accepteren dat het niet uitgepraat gaat worden, omdat de ander het contact verbroken heeft. Waarin ik niet gehoord ga worden, geen erkenning krijg en ook geen waardering. Waarin ik nooit zal ontdekken welke behoeften er voor de ander speelden, hoe de ander zich werkelijk voelde.

Diep van binnen wil ik horen dat de ander me eigenlijk een heel vriendelijk en liefdevol mens vindt. Kan ik het daarbij laten, het zien als iets wat ik wil vanuit onvervulde behoeften en een innerlijk kind in mij die dit niet horen heel pijnlijk vindt? Die door iedereen lief gevonden wil worden?

Heb ik dit oordeel, deze goedkeuring werkelijk nodig? Ik probeer helderheid te krijgen. Mezelf erkenning te geven dat waarover het conflict dan ook gaat, ik heb gedaan wat voor mij op dat moment het best mogelijke leek, net zoals de ander dat op zijn beurt gedaan heeft. We zijn mens.

Ik rouw om de onvervulde behoeften: aan contact, gehoord en gezien worden, eerlijkheid, zorgvuldigheid, zelfexpressie, afronding, waardering.

Ik doe mijn ogen dicht en voel. Verdriet vanuit mijn hart stroomt naar mijn keel, een droge traan van weemoed. Ik haal adem, dit is zoals het is. Ik ril, een moment van ontlading. Ik wens de ander in gedachten een fijn leven.


86295338_2490050401269205_304086970206781440_ojpg