Keer terug naar de blog

Verwarring

In chaos ontstaat verwarring en merk ik dat mijn hoofd de verhalen bedenkt. Als radertjes die met elkaar in verbinding staan, gaat er weer een oud verhaal draaien. Wat ik zie is niet langer wat er is, maar wat ik meen te zien. En hoe meer ik er bij bedenk, hoe meer ik er van creëer. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor wat ik zie, wat ik mezelf er bij vertel.

Het zijn fascinerende vertrekpunten voor verhalen vanuit angst: ik hoor er niet bij, ik word niet serieus genomen, ik word genegeerd, als ik mezelf echt laat zien zal ik niet langer geliefd zijn, ik blijf alleen. Mijn hoofd heeft een dagtaak aan mezelf beschermen voor deze pijn. Maar is het niet altijd de keus tussen angst en liefde, van waaruit ik wil kijken en geloven?

De verwarring zit niet in mij. De verwarring is een teken dat ik afgedwaald ben van mijn hart. In zachtheid vind ik mijn kracht. Met één hand op mijn hart en één op mijn buik is er ontspanning. Daar draag ik mezelf en vind ik troost. Daar voel ik alle liefde die er altijd gewoonweg is en laat ik los. De verhalen vervagen en de waarheid verschijnt.

Terug bij mezelf vind ik steeds opnieuw mijn geluk. In verbinding met mezelf, in verbinding met een groter geheel. Dan is er overgave en vertrouwen. Dan is onvoorwaardelijke liefde voelen een gevolg en blijkt uit angst stappen mogelijk.


Dongen1jpg

Verlangen

o’n warme zondag vraagt om lekker te mijmeren over de vraag “Wat is mijn diepste verlangen?”. In de vele antwoorden die ik er op zou kunnen geven, wil ik eerlijk naar mezelf blijven en verzamel ik moed.

Wat zou ik gewild hebben dat het antwoord zou blijven bij “ophouden te verlangen”. Die levenskunst: onthecht zijn, volkomen in het nu leven, volledig zijn met al wat is. Een veilig antwoord ook. Het zijn de vervullende #wonderkracht-momenten in mijn verder volkomen menselijke staat. Want hoe menselijk is het om te verlangen? Verlangen brengt me ook waar ik zijn wil.

Ik grijp zo graag mijn overtuiging vast, dat er geen enkele behoefte is die ik niet, met de nodige creativiteit weliswaar, zélf kan vervullen. Het geeft me vrijheid, onafhankelijkheid en autonomie! In stilte, in verbinding met mezelf, kan ik me enorm verbonden voelen met de natuur, dieren en mensen. Dan kom ik tot mezelf inderdaad en ben ik gelukkig. Geen angst om overweldigd te worden, me onbewust net te veel aan te passen of mijn eigenheid te verliezen.

Het is daarom zo makkelijk om mezelf te vertellen dat ik verlang naar alleen zijn en niemand “nodig heb”. Maar eerlijk is het niet. Als ik over 60 jaar en 1 maand mijn laatste levensjaar in ga, dan weet ik dat wat echt van waarde was voor mij niet anders geweest zal zijn dan voor een willekeurig ander mens; dat het altijd over de ervaringen van liefde, verbinding, intimiteit zal zijn gegaan die het leven de moeite waard maakten. Dat is wat voor mij als waarheid vanuit mijn hart komt. Dat wil ik: momenten waar ik kan ontdekken, ontmoeten, kan helen en vastgehouden kan worden.

Wat ben ik me bewust van mijn kwetsbaarheid. Een mengeling van schuldgevoel en pijn, respect en hoop, berusting en vertrouwen waarmee ik mijn antwoord deel. Ik schrijf wat ik voel. En daar heb ik 1335 woorden voor nodig. Het is het me waard, ik heb geen reactie nodig, ik voel me vrij en vol wonderkracht. Want boven dat diepe verlangen, gun ik mezelf wat ik te geven heb. ❤️


92572027_2533977946876450_8827733479341948928_ojpg

Vangen

Er hangen dromen in de lucht. Een lucht die ‘s ochtends vol beweging is, waar energie zich zichtbaar verplaatst en die ‘s avonds, naast een minuscuul maantje, magisch rood kleurt.

Ik proef de magie van een verhaal. Verhalen kleuren de werkelijkheid, zoals deze lucht de aarde verlicht. Het is alsof ik het verhaal probeer te vangen, maar het verhaal is er al: het is wachten tot het geschreven wordt. En dat zal zijn op precies het juiste moment.

Vanuit het badkamerraam zie ik dat er ook vandaag #wonderkracht in de lucht hangt. Snel ga ik douchen om de zon te kunnen zien opkomen in het park. Ook de zon wil ik graag vangen, als energie en positiviteit die ik wel gebruiken kan.

Tot mijn afschuw en teleurstelling laat de zon zich zien tussen de grijze gebouwen van een industrieterrein, aan de rand van het park. Een oranje gloed op een betonblok, de werkelijkheid is soms rauw. Het is zoals het is. Niet alles is mooi, wat de schoonheid van het geheel gelukkig niet verandert.

Mijn aandacht gaat naar wat ik hoor: het is onmiskenbaar een specht. Als ik rustig het geluid volg, tussen de bomen wandel en om me heen kijk, zie ik hem zitten. In de oranje gloed van de opgaande zon is dit wondertje druk in de weer.

Deze laatste dagen van het jaar voelt de waarheid rauw. Goede gesprekken met vrienden en alleen zijn in rust brengen me zeker waardevolle inzichten. Er is een keus waar ik me op richt. Een balans tussen diepgang en de luchtigheid in het leven. Welke zaadjes wil ik planten voor het nieuwe jaar?

Er valt niets te vangen. Geen verhaal, geen zon, geen vervulling van alle onvervulde behoeften. Ik stel me open om te ont-vangen. Met liefde de zaadjes die geplant zijn te verzorgen. Met geduld en vertrouwen als voeding. Ieder proces is een wonder.



81358034_2454310518176527_2015843402888773632_ojpg