Keer terug naar de blog

Waarheid

De week van de waarheid. Orde scheppen in de chaos, verbinding maken met digitale middelen... Ik heb er al snel genoeg van. De “beloofde” tijd van bezinning lijkt meer op een nieuw pakket aan opgelegde normen, aan nóg een extra tandje bijzetten om bestaande systemen vooral draaiende te houden. Controleren en beheersen, hoe nieuw is dat? Ik word er extra recalcitrant van, teleurgesteld ook. Verandering kost tijd...

In deze tijd borrelt mijn eigen waarheid sneller dan ooit naar de oppervlakte. Wat een boosheid heb ik gevoeld, toen ik te weinig ruimte voelde, mijn grens bereikt was. Walging, toen iemand mij ging vertellen hoe je mij “aan moet pakken”. Diep verdriet, omdat ik me alleen voelde, omdat het contact waarnaar ik zo verlangde niet kwam. Ja, ik vier dat ik in verbinding met mezelf ben nu. Dat ik kán voelen en gedwongen wordt door de omstandigheden om er naar te luisteren. Mezelf zo duidelijk kan horen.

Wat een uitnodiging en kansen om in korte tijd zo veel te ontdekken en te leren over mezelf. Iedere crisis biedt mogelijkheden! Helderheid te krijgen nu waar ik naar verlang en wat voor stappen ik daarvoor al zetten kan. Helderheid in wat voor wereldbeeld ik heb en vooral wie de mensen zijn met wie ik me in deze wereld wil omringen. Want ze zijn er! En meer dan ooit voel ik me verbonden met al die mensen die #wonderkracht blijven zien in de kleine dingetjes, die hun missie om licht en liefde de wereld in te sturen nu oppakken, die met elkaar om wonderen bidden, die de aarde eren en haar rust gunnen, die in hun kracht gaan staan! Dat geeft me zo veel positieve energie!

Het is niet zwart of wit, er is een groot gekleurd gebied met voldoende ruimte voor ieders eigen waarheid. Waar respect en solidariteit naast creativiteit en vrijheid bestaan en waarbij we elkaar kunnen geven wat de ander nodig heeft, ook al is dat misschien niet iets wat we zelf zouden willen. In het geven zit het geluk. Daar geloof ik in. Voor deze week wens ik een golf van ruimte, lucht en plezier en veel cadeautjes om elkaar te geven! ❤️


90484360_2521499981457580_2182457158669434880_ojpg

Niets is zonder reden

Eerder deze week zei ik het al: “Geeft het leven ons niet steeds opnieuw ervaringen om te testen of we de keuzes die we gemaakt hebben, de verhalen die we zijn gaan geloven, in lijn zijn met wat onze bijdrage in de wereld is, wie we werkelijk zijn en wat ons ten diepste vervult?”

Zo, wat voel ik me uitgedaagd om keuzes nog meer dan anders bewust te maken. Om verhalen te filteren of te omarmen, te bezinnen en vooral de stilte te bewaren in een orkaan van chaos en angst. Naar buiten te gaan voor lucht en licht en naar binnen te gaan omdat dáár de waarheid zich bevindt.

Niets is zonder reden maar ook: alles gaat voorbij. In deze crisis liggen de kansen, om dankbaar te zijn voor wat is, te waarderen wat vanzelfsprekend geworden was, tevredenheid en verwondering te blijven vinden in de kleine fijne dingen.

Een pas op de plaats te maken, vanuit “doen” naar “zijn” te bewegen. Om meer verbinding en empathie te ontwikkelen, iets wat blijkbaar dringend nodig is voor het voortbestaan van deze aarde. Om uiteindelijk onze eigen natuur en kwetsbaarheid weer te erkennen en te beseffen dat het niet gaat om jezelf redden maar om elkaar helpen.

Tijd is in mijn ogen ons kostbaarste goed. Tegelijk is tijd een illusie, gedefinieerd door gedachten aan verleden of toekomst. Ik hoop dat je “nu” genoeg hebt en liefde kunt zien in elkaar, in waar we ook zijn en in wie we zijn. ❤️


89968743_2515262668747978_2580844353517780992_ojpg

Stilte

Een wandeling in de vroege ochtend en ik geniet van de momentjes dat ik stil sta. Al lopend lijkt er geen aanwezigheid buiten mezelf te zijn, maar als ik stop, hoor ik de blaadjes ritselen en zie ik de merels druk bezig. Dan zie ik zo veel leven en valt mijn oog op steeds meer details in deze wonderlijke wereld.

Ik wandelde om stil te staan. Bij de vragen die ik had, omdat ik de antwoorden in stilte kan horen. Ik voel eenheid, een diepe verbondenheid met de natuur en tevredenheid met alle “zijn”. Ik kan me weinig momenten herinneren dat ik me zo volledig voelde in mijn eigen aanwezigheid, vervuld door mijn zijn in het hier en nu.

In die stilte voel ik de levendigheid, de stroom die het leven is en het minuscule onderdeeltje van een groots universum dat ik ben. Waarop ik mag leunen en waar ik me in vertrouwen door laat meevoeren en van waaruit #wonderkracht ontstaat.

Hier vind ik het lef om eerlijk naar mezelf te zijn, te ontdekken waar mijn hart écht blij van wordt. In deze stilte is er ruimte: om groter te dromen, me er aan vast te houden en het geduld te bewaren om die dromen te realiseren.

Als ik thuis ben, volgt het gesprek. Uit ik in alle eerlijkheid dat het niet is wat ik nu wil. Haal ik opgelucht adem en maak ik ruimte voor mezelf. Laat ik de zon schijnen en blijft zo mijn leven licht vandaag.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Vangen

Er hangen dromen in de lucht. Een lucht die ‘s ochtends vol beweging is, waar energie zich zichtbaar verplaatst en die ‘s avonds, naast een minuscuul maantje, magisch rood kleurt.

Ik proef de magie van een verhaal. Verhalen kleuren de werkelijkheid, zoals deze lucht de aarde verlicht. Het is alsof ik het verhaal probeer te vangen, maar het verhaal is er al: het is wachten tot het geschreven wordt. En dat zal zijn op precies het juiste moment.

Vanuit het badkamerraam zie ik dat er ook vandaag #wonderkracht in de lucht hangt. Snel ga ik douchen om de zon te kunnen zien opkomen in het park. Ook de zon wil ik graag vangen, als energie en positiviteit die ik wel gebruiken kan.

Tot mijn afschuw en teleurstelling laat de zon zich zien tussen de grijze gebouwen van een industrieterrein, aan de rand van het park. Een oranje gloed op een betonblok, de werkelijkheid is soms rauw. Het is zoals het is. Niet alles is mooi, wat de schoonheid van het geheel gelukkig niet verandert.

Mijn aandacht gaat naar wat ik hoor: het is onmiskenbaar een specht. Als ik rustig het geluid volg, tussen de bomen wandel en om me heen kijk, zie ik hem zitten. In de oranje gloed van de opgaande zon is dit wondertje druk in de weer.

Deze laatste dagen van het jaar voelt de waarheid rauw. Goede gesprekken met vrienden en alleen zijn in rust brengen me zeker waardevolle inzichten. Er is een keus waar ik me op richt. Een balans tussen diepgang en de luchtigheid in het leven. Welke zaadjes wil ik planten voor het nieuwe jaar?

Er valt niets te vangen. Geen verhaal, geen zon, geen vervulling van alle onvervulde behoeften. Ik stel me open om te ont-vangen. Met liefde de zaadjes die geplant zijn te verzorgen. Met geduld en vertrouwen als voeding. Ieder proces is een wonder.



81358034_2454310518176527_2015843402888773632_ojpg