Keer terug naar de blog

Verbinding

Tijd voor verbinding. Terug naar wat al haast een vorig leven lijkt. Zoekend naar balans, naar hoe dat dansen met een partner ook al weer gaat. De onhandigheid en de lol daarom, het hervinden van iets vertrouwds.

De menselijke nabijheid die me overvalt, die onwennig is gaan voelen. Overgaand in de warmte en zachtheid van vastgehouden worden, meegenomen worden, het plezier en geluk van samen iets fijns creëren.

Zo ook het zuchten en het lachen, het landen in mijn lichaam. Het ontladen van dat wat ik onbewust vasthield. Het aanwezig zijn in voelen en volgen. Het ontspannen tot ik weer geheel bij en met mezelf kan zijn.

Ik geniet er van. Ik word meer mens. Hoe kan iets wat zo goed voelt verkeerd zijn? Ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en dat gun ik ieder ander. De beweging naar verbinding voelt voor mij zo veel liefdevoller dan die van onmenselijke afstand, van verkilling en vervreemding.

In het niet weten van morgen ligt het wonder van vandaag. Daar wil ik zijn en daar vier ik het leven.




98165194_2564057873868457_6641629618560303104_ojpg

Kiezen

Kiezen is niet hetzelfde als zeggen wat je wilt. Kiezen betekent doen. De stappen zetten, hoe klein ze ook zijn. Weten wat je wilt, gaat vooraf aan kiezen, want dan kun je de mogelijkheden zien en “ja” zeggen. Of “nee” zeggen... omdat het net niet is wat je écht wilt. Zo beleef ik de volgorde in ieder geval.

Ik weet wat ik wil. Meestal dan. Ik focus op me zacht, geliefd en sereen voelen. Liefde geven en liefde ontvangen. Deze intentie is zo sterk dat ik de afgelopen dagen verschillende mooie ervaringen mocht meemaken. Heerlijk om nieuwe mensen te ontmoeten en oude vertrouwde kanten in mezelf te herontdekken. Nu anders te kúnnen kiezen. Dankbaar voor deze kansen, om te oefenen met ja en nee zeggen. Om te ervaren wat een verbinding voor mij betekent en nog meer helderheid te krijgen over wat ik wil.

Nu is de tijd daar om te oefenen met wat mijn keuze betekent. Het is nog vaak “nee” zeggen. Bij het eerste spoortje twijfel, een terugdeinzen van mijn lichaam, een treuzelen om te beginnen. Het zijn de kleine signalen, die ik probeer te lezen om mezelf daar te brengen en te houden waar ik wil zijn. Een lichaam weet het altijd eerder. Dan de gevoelens nog. Gevoelens liegen nooit, het is levenskunst om ze te vertalen. Mooie aanwijzingen over wat voor mij belangrijk is.

Mijn focus nu ligt bij het koesteren van mijn integriteit en #wonderkracht vinden in wat de dag ook brengt. Met wat ruimte voor spontaniteit en spelen natuurlijk.


87818675_2501727293434849_756827504466984960_njpg

Uitnodiging

De tafel is ‘s ochtends als ik beneden kom al gedekt door mijn collega. Uitnodigend. Toch schuif ik nog niet aan. Ik loop naar buiten want dit wil ik niet missen. Stilte. Alleen zijn, in een nieuwe omgeving. Frisse lucht inademen en tot mezelf komen in deze dagen van intensieve samenwerking en interactie.

Hoevaak doe ik de dingen omdat ze zo wellicht verwacht worden, lijken zo te horen, een automatisme zijn geworden? Besteed ik mijn tijd aan de ervaringen die ik wil meemaken? Denk ik de gedachten die vanuit het heden mijn toekomst creëeren, die ik gekozen heb omdat ik weet wat ik wil en hoe ik me voelen wil?

Het is simpel als ik alleen ben, me goed voel, energie heb. Het is een uitdaging wanneer er van alles om me heen gebeurt en mijn aandacht en focus vervagen. Het heeft me geholpen een paar filters toe te voegen. Mijn hoofd niet langer te vervuilen met nutteloos nieuws over een gepasseerd verleden, mijn lijf niet onnodig te prikkelen met series vol geweld en - als het lukt - te vertragen als ik sneller wil gaan: wil analyseren, oordelen, overtuigen of adviseren en daarmee zowel het huidige moment als de verbinding verlies.

Tijd om naar buiten te gaan. Voor mij is #wonderkracht de kansen zien, de moed voelen, de keuzes durven maken. Kijkend naar het licht geniet ik er van dat ook deze ervaring natuurlijke perfectie in zich draagt. Alles is er al! Als ik wat later aanschuif bij mijn collega’s kan ik er ook weer helemaal zijn.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Stilte

Een wandeling in de vroege ochtend en ik geniet van de momentjes dat ik stil sta. Al lopend lijkt er geen aanwezigheid buiten mezelf te zijn, maar als ik stop, hoor ik de blaadjes ritselen en zie ik de merels druk bezig. Dan zie ik zo veel leven en valt mijn oog op steeds meer details in deze wonderlijke wereld.

Ik wandelde om stil te staan. Bij de vragen die ik had, omdat ik de antwoorden in stilte kan horen. Ik voel eenheid, een diepe verbondenheid met de natuur en tevredenheid met alle “zijn”. Ik kan me weinig momenten herinneren dat ik me zo volledig voelde in mijn eigen aanwezigheid, vervuld door mijn zijn in het hier en nu.

In die stilte voel ik de levendigheid, de stroom die het leven is en het minuscule onderdeeltje van een groots universum dat ik ben. Waarop ik mag leunen en waar ik me in vertrouwen door laat meevoeren en van waaruit #wonderkracht ontstaat.

Hier vind ik het lef om eerlijk naar mezelf te zijn, te ontdekken waar mijn hart écht blij van wordt. In deze stilte is er ruimte: om groter te dromen, me er aan vast te houden en het geduld te bewaren om die dromen te realiseren.

Als ik thuis ben, volgt het gesprek. Uit ik in alle eerlijkheid dat het niet is wat ik nu wil. Haal ik opgelucht adem en maak ik ruimte voor mezelf. Laat ik de zon schijnen en blijft zo mijn leven licht vandaag.


84825653_2487466718194240_1457602889697460224_ojpg

Vangen

Er hangen dromen in de lucht. Een lucht die ‘s ochtends vol beweging is, waar energie zich zichtbaar verplaatst en die ‘s avonds, naast een minuscuul maantje, magisch rood kleurt.

Ik proef de magie van een verhaal. Verhalen kleuren de werkelijkheid, zoals deze lucht de aarde verlicht. Het is alsof ik het verhaal probeer te vangen, maar het verhaal is er al: het is wachten tot het geschreven wordt. En dat zal zijn op precies het juiste moment.

Vanuit het badkamerraam zie ik dat er ook vandaag #wonderkracht in de lucht hangt. Snel ga ik douchen om de zon te kunnen zien opkomen in het park. Ook de zon wil ik graag vangen, als energie en positiviteit die ik wel gebruiken kan.

Tot mijn afschuw en teleurstelling laat de zon zich zien tussen de grijze gebouwen van een industrieterrein, aan de rand van het park. Een oranje gloed op een betonblok, de werkelijkheid is soms rauw. Het is zoals het is. Niet alles is mooi, wat de schoonheid van het geheel gelukkig niet verandert.

Mijn aandacht gaat naar wat ik hoor: het is onmiskenbaar een specht. Als ik rustig het geluid volg, tussen de bomen wandel en om me heen kijk, zie ik hem zitten. In de oranje gloed van de opgaande zon is dit wondertje druk in de weer.

Deze laatste dagen van het jaar voelt de waarheid rauw. Goede gesprekken met vrienden en alleen zijn in rust brengen me zeker waardevolle inzichten. Er is een keus waar ik me op richt. Een balans tussen diepgang en de luchtigheid in het leven. Welke zaadjes wil ik planten voor het nieuwe jaar?

Er valt niets te vangen. Geen verhaal, geen zon, geen vervulling van alle onvervulde behoeften. Ik stel me open om te ont-vangen. Met liefde de zaadjes die geplant zijn te verzorgen. Met geduld en vertrouwen als voeding. Ieder proces is een wonder.



81358034_2454310518176527_2015843402888773632_ojpg