Verwarring

In chaos ontstaat verwarring en merk ik dat mijn hoofd de verhalen bedenkt. Als radertjes die met elkaar in verbinding staan, gaat er weer een oud verhaal draaien. Wat ik zie is niet langer wat er is, maar wat ik meen te zien. En hoe meer ik er bij bedenk, hoe meer ik er van creëer. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor wat ik zie, wat ik mezelf er bij vertel.

Het zijn fascinerende vertrekpunten voor verhalen vanuit angst: ik hoor er niet bij, ik word niet serieus genomen, ik word genegeerd, als ik mezelf echt laat zien zal ik niet langer geliefd zijn, ik blijf alleen. Mijn hoofd heeft een dagtaak aan mezelf beschermen voor deze pijn. Maar is het niet altijd de keus tussen angst en liefde, van waaruit ik wil kijken en geloven?

De verwarring zit niet in mij. De verwarring is een teken dat ik afgedwaald ben van mijn hart. In zachtheid vind ik mijn kracht. Met één hand op mijn hart en één op mijn buik is er ontspanning. Daar draag ik mezelf en vind ik troost. Daar voel ik alle liefde die er altijd gewoonweg is en laat ik los. De verhalen vervagen en de waarheid verschijnt.

Terug bij mezelf vind ik steeds opnieuw mijn geluk. In verbinding met mezelf, in verbinding met een groter geheel. Dan is er overgave en vertrouwen. Dan is onvoorwaardelijke liefde voelen een gevolg en blijkt uit angst stappen mogelijk.


Dongen1jpg