Ik hoor aan haar stem dat ze geraakt is en de tranen die over haar wangen rollen, zijn uitingen van pijn en verdriet. Een aantal deelnemers zit om haar heen, we luisteren naar haar en ik vraag of ze rondom deze situatie een oefening wil doen. Ik weet ook dat werkelijk voelen pijn doet, dat het spannend is op onbekend terrein te komen. Na een meditatiemomentje met de hele groep vraag ik haar opnieuw. Er komt nu een duidelijke “ja”!
Ze walgt van het idee dat het voor die collega makkelijker was te klagen bij de directie dan haar praktijklokaal in te stappen en te praten over de invloed die de geluiden uit het praktijklokaal op de theorieles hebben. Waar is de openheid en verbinding, die voor haar zo belangrijk zijn?
Een van de deelnemers representeert in de oefening die we doen, haar collega, die direct naar de directeur stapte. Ze had zich zo overweldigd en onveilig gevoeld, om daar van haar directeur te horen wat haar collega haar niet kon zeggen. Kan ze de verbinding nu weer aangaan, met deze collega?
Ze vertelt ons dat ze begrip mist van de collega. Als verhelderd is dat onder haar verlangen naar “begrip” de behoeften om gezien te worden, erkenning en betrokkenheid liggen, gaat ze het gesprek aan met de representant-collega. Ze wil zich graag uiten. Ze deelt in de oefening haar irritatie en behoeften aan openheid en gezien worden en vraagt of de collega eens wil komen kijken in haar praktijklokaal? De collega reageert met een voorzichtig “ja, maar…”. Au.
Kan ze ook met empathie luisteren naar haar collega? Wat zegt deze “maar”? Ze luistert wel en toch hoort ze de collega nog niet. Ze zegt “ik begrijp het” en hoort vooral het verhaal wat haar hoofd haar vertelt, die precies weet waarom de collega zo gehandeld heeft. Er is nog geen ruimte bij haar, ze krijgt eerst zelf nog meer empathie in deze oefening van een andere deelnemer.
Daarna kan ze horen wat er achter de “maar” van de collega ligt. Het is niet alleen irritatie om de onrust doordat uit het praktijklokaal zo veel geluid komt en de deuren in deze tijd verplicht open staan, het is ook onzekerheid en spanning vanuit de liefde en zorg die de collega heeft voor haar leerlingen! De vragen die in haar collega leven: “Hoe kunnen de leerlingen hun aandacht bij de les houden, hoe bewaakt ze als docent de voortgang in haar theorieles met zo veel afleidende geluiden?”
Daarmee kan ze verbinden!
Dat moment, dat ik haar zie verzachten, er ontspanning komt. Er is verbinding met de collega! Er is ook verbazing, dat het anders kan zijn dan wat je, geraakt en in je emoties verdrinkend, kunt bedenken. Dat is #wonderkracht!
Veel respect dat ze het in deze oefening wilde aan gaan en dankbaar om bij te kunnen dragen aan haar werkgeluk als VO-docent!
#GC #nvc #verbindendcommuniceren #geweldlozecommunicatie #verbinding #ontladen #teamwork #systemischwerk #liefde #wijsheid #liefdevolleven #zelfvertrouwen #zachtheid #nieuwewereld #empathie